'Club is voor mij een beetje thuiskomen'

Maandag 25 juni

Het was een tijdje zoeken naar een nieuwe, moderne woning. Uiteindelijk trekken we in in het vroegere huis van Bacca, die verhuist naar iets groters. Voorlopig verblijven we nog een maandje in een appartement in Knokke-Heist, dat is dus vlakbij. Ik rijd nu nog met een wagen van Twente, maar ik heb al mijn nieuwe wagen gekozen. Netjes binnen het vooropgestelde leasingbudget, een Mercedes C coupé die in stock was. Binnen een paar weken heb ik hem al.

Gisteren speelden we de eerste oefenmatch op Wetteren. Het was toch iets speciaals, voor het eerst sedert lang weer dat blauw-zwarte wedstrijdtenue aantrekken. Ik lees vandaag in de kranten dat de coach het maar een slome prestatie van de ploeg vond, dat had te maken met de pittige trainingen van de dagen ervoor en met het 4-4-2 systeem, denk ik. Dat is voor de meeste spelers toch nieuw. Ik was ook nog niet helemaal top. Ik voel toch duidelijk een gebrek aan matchritme. Ik forceerde mij ook te veel, wil me zo graag bewijzen. Maar de trainer zei mij al: rustig blijven, simpel spelen.

Na de ochtendtraining waren we vrij, ik ben met mijn vriendin en de hond in een strandbar in Knokke iets gaan drinken. Veel energie had ik niet meer, ik voel echt wel dat ik de rust nodig heb.

Dinsdag 26 juni

's Morgens waren er fysieke testen, vetmeting en krachttraining. Daarna in het sportcentrum gegeten. Voeding is belangrijk, maar ik denk dat we allemaal voldoende prof zijn om te weten wat we best wel en niet eten. Via het Personal Performance Center worden we hier constant opgevolgd, eenmaal terug in Jan Breydel treden de persoonlijke iPads weer in voege, dat kan alleen maar extra's opleveren. Momenteel is het belangrijkste de conditie opbouwen. Dat fysieke werk in de voorbereiding is niet het leukste natuurlijk, maar het hoort er nu eenmaal bij. Alles gebeurt ook zeer wetenschappelijk onderbouwd, al train ik vaak nog wat extra door die conditionele achterstand. Maar fysicaltrainer Joost Desender kijkt strikt toe dat ik binnen een paar maanden niet opgebrand ben.

Na de massage speelden we een oefenpartijtje onder elkaar. Ik wil zo snel mogelijk weer in topconditie geraken. Ik stel ook vast dat in Nederland de speelvogel, die daarvoor toch een beetje in mij zat, is verdwenen. Ik speelde daar aan de top, weet dat ik het aankan en zal er alles aan doen om dat hier te bewijzen. Of ik daarmee de volgende jaren de vaste linksachter van Club word, moeten we afwachten. Ik weet wel dat ik het potentieel heb.

Woensdag 27 juni

's Morgens opnieuw een trainingsmatchke waarna ik nog wat extra heb gelopen. In de namiddag kregen we onverwacht vrij van de coach. Tof! Leekens, momenteel hoofdzakelijk observerend, is ook verbaal sterk, maar is volgens mij niet te vergelijken met Co Adriaanse, mijn trainer van vorig seizoen. Ik zou over Adriaanse een boek kunnen schrijven, de assistent-trainer moest zijn wedstrijdbesprekingen achteraf nog eens overdoen. Dan denk ik dat Leekens meer te vergelijken valt met Preud'homme: bezeten, echt alles analyseren en alleen maar willen winnen. Goed beseffend dat je niet àltijd kan winnen.

Dat we voor het oefenkamp zo dichtbij blijven en elke dag naar huis kunnen, vind ik voor de integratie geen probleem. Het is hier ook mooi weer en elke speler is graag bij zijn familie. En zo krijg je als nieuweling ook de tijd om alles te regelen voor je verhuis. In Twente bleven we tijdens de voorbereiding ook in Nederland.

Eigenlijk is het voor mijn vriendin Kim een grotere aanpassing. Niet alleen de verhuis, ze moet ook een nieuwe job zoeken. Eerder werkte ze even voor Vitaya, maar door mijn transfer naar Twente moest ze dat al na twee weken opgeven. In Enschede werkte ze voor touroperator Tui, de sponsor van Twente. Daar had ze al een hele vriendenkring uitgebouwd. Het is ook voor haar dus weer herbeginnen.

Eerst heb ik nog een uurtje of twee geslapen, ik was echt helemaal op. Ik liet daarom ook nog mijn voorziene extra looptochtje vallen. 's Avonds keek ik naar Spanje-Portugal. Ik merk dat ik meer kijk als profvoetballer naar het EK dan als voetballiefhebber, ik probeer uit elke match iets te leren. Elke match is keihard, ik vraag me af of ik daar zou meekunnen. Zonder ook maar één moment aan de Rode Duivels te denken, al zit ik regelmatig in de voorselectie. En al is daar nood aan een linksachter, ik heb absoluut nog niet gedacht aan de nationale ploeg. Eerst Club Brugge, ik wil niet dromen.

Donderdag 28 juni

Lekker uitgeslapen vanochtend, dat deed deugd. Ik lees in de krant dat Donk zegt dat hij Club niet verlaat vooraleer hij er kampioen speelt. Ik durf me nog niet goed uitspreken over onze titelkansen voor dit seizoen. Met dat playoff-systeem is dat heel moeilijk te voorspellen. Uiteindelijk is Club vorig seizoen ook al tweede geeïndigd na een seizoen waarin enorm veel was veranderd, wat moet hebben meegespeeld. Intussen staat alles op punt en is er met jongens als Jørgensen, Tchité en Trickovski nog versterking bijgekomen, ik denk toch dat we minstens moeten meedoen.

Intussen heb ik de meeste spelers toch al wat beter leren kennen. Björn Vleminckx heeft de grootste mond, een geweldig positieve kerel. Carl Hoefkens is met zijn présence duidelijk de aanvoerder. Maar het is nu ook niet zo dat Carl naar mij stapt Bart, als er iets is. Ik ben 25 jaar, ik kan best voor mezelf zorgen. Ik vind het voor de rest best een rustige groep. Toch andere jongens dan in Twente. Hier zegt men alleen wat men denkt, Nederlanders zeggen ook wat ze voélen, dat is een heel verschil. Zo lieten sommige spelers van Twente al weten dat ze me missen. Dat zie ik een Vlaming niet zo snel zeggen.

Vrijdag 29 juni

Opnieuw kunnen uitslapen, naar de bakker geweest, ontbeten, douchke en dan weer naar Westkapelle. Vóór de match op HSV Hoek vanavond speelden we nog een kort partijtje. En dan terug naar Nederland, net over de grens. Ik merkte het aan de andere verkeersborden, maar voor de rest dacht ik niet eens meer aan die twee jaar dat ik in Nederland woonde. De match was leuk: een groot veld en veel lopen, goed voor de conditie. Veel goals ook: 4-7. We speelden opnieuw 4-4-2, dat is voor de meeste spelers en voor mij, aanvallend ingestelde back, toch nieuw. Ik speelde altijd 4-3-3. Maar geen idee of de coach dit systeem wil aanhouden. We hébben ook veel spitsen natuurlijk. Ik speelde één helft: rustig opbouwen.

Zaterdag 30 juni

Training in de namiddag en 's avonds spaghetti gaan eten bij mijn ouders, dat is een vaste gewoonte. Morgen is er alweer match, op Oudenaarde. Leuk dat ik daar mijn oude maats van bij Zulte Waregem -Stijn Meert, Stefan Leleu, Ludwig Van Nieuwenhuyze en Pieter Merlier- zal terugzien. Het gaat snel nu met deze week nog drie oefenmatchen. Zaterdag op KV Kortrijk wordt al een ernstige test.

Ik moet zeggen dat ik mij hier elke dag meer thuis voel. Een heel verschil met Twente, daar duurde het zes maanden vooraleer ik er mij helemaal op mijn gemak voelde, hier sta ik na twee weken al zo ver. Onder West-Vlamingen is het toch blijkbaar gemakkelijker. Al is Sven Dhoest de enige andere West-Vlaamse speler en al is er hier in het management ontzettend veel veranderd, het is voor mij toch een beetje thuiskomen. Ik herken nog steeds een soort West-Vlaamse gezelligheid. Dat maakt dat ik mij al zeer op mijn gemak voel. Nu verder hard werken, binnen een goeie twee weken staat een conditionele test op het programma. Dan zou ik toch dicht bij mijn beste niveau moeten kunnen zitten. En dan mag het écht gaan beginnen.

Lees verder: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20120630_00206554