Met de kruiwagen naar Monaco

Vooral omdat we ons eerste interview met Dirar nog herinneren. Het straatjoch uit Casablanca verkoos Club boven een rist Franse eersteklassers omdat hij zijn neus ophaalde voor de saaie, lelijke Ligue 1. Hij was voorbestemd voor Engeland. Of Duitsland. Vier jaar later hebben enkele roebels die mening vertroebeld.

De timing voor Club is hoogst ongelukkig. Zoals het vertrek van Boussoufa vorig seizoen punten kostte aan Anderlecht, zo kan ook het verlies van Dirar -niet onderschatten: een aanvallende speler waar je altijd de bal aan kwijt kan en die ook verdedigt- straks in de eindafrekening een verschil maken. Christoph Daum was dan ook dan in alle staten dat hij een sleutelspeler bedwelmd zag worden door het geld. Maar voor die prijs had Vincent Mannaert hem zelfs in een kruiwagen naar het vorstendom moeten voeren. In potentie is Dirar een van de meest getalenteerde spelers van onze competitie: snel, fysiek sterk, zelden geblesseerd en technisch meer dan gemiddeld. Alleen is in die 3,5 jaar bij Club te vaak gebleken hoe broos hij mentaal is. En als het even stormt onder zijn hersenpan, is er weinig mee te beginnen.

Het is ook begrijpelijk dat blauw-zwart geen middenvelder meer haalde wiens fiche ergens onderin een kast lag nadat pistes één tot vier weigerden. Club zit niet in de positie van Westerlo. Paniek is onnodig. Alleen pronken topclubs graag met termen als schaduwelftallen en wereldwijde scouting. Dat blauw-zwart niet meteen iemand in de pijplijn had om het vertrek van Dirar op te vangen -onvoorziene omstandigheden zijn des voetbals- geeft toch weer te kennen dat de sportieve cel van Club nog steeds een weg af te leggen heeft. Anders gesteld: sinds Sven Vermant en Henk Mariman van het toneel verdwenen wegens te onervaren, gaapt er nog steeds lacune die alleen door general manager Vincent Mannaert niet kan worden ingevuld. Daar moet de eerstvolgende transfer plaatsvinden.

redacteur voetbal