Henk Houwaart: 'Club heeft op mijn hart getrapt'

Het was meer dan veertig jaar pure hartstocht, de liefde van Henk Houwaart voor Club Brugge. Sedert 1969 al, toen de Haagse middenvelder Twente ruilde voor 'Klup'. Hij voetbalde er nog zes jaar en haalde er later, tussen 1984 en 1989 als trainer zijn grootste successen: beker, titel en een paar bruisende Europese campagnes. 'Na de periode Happel was de periode Houwaart de mooiste in de geschiedenis van Club,' oordeelt hij zelf.

In die meer dan veertig jaar schreeuwde hij het ook wel honderd keer uit, van zijn 'blauw-zwarte onderbroek'. Kinderlijk blij was hij dan ook, toen hij in maart van dit jaar werd voorgesteld als scout voor Club. Maar zie, negen maanden later is het alweer over. Zijn geluk en zijn liefde voor Club. 'Ik kreeg geen respect. Ik ga echt niet meer kijken.'

Het zou ook pijn doen aan zijn ogen, Houwaart staat bij Wikipedia niet voor niets gedefinieerd als 'aanvallend ingestelde Nederlandse voetbaltrainer'. Dan zegt hij: meer coach, dan trainer. Bleek vorige zondag nog, met FC Knokke tegen Torhout. 'We stonden in een mum van tijd 2-0 achter en met tien man. En dan doe ik iets en aan de rust stonden we 2-3 voor. Kort voor tijd maakten ze nog wel 3-3, maar je begrijpt wel.' Henkie meester-tacticus, bedoelt hij. 'En altijd wat te zien.'

De vraag van FC Knokke om er trainer te worden kwam daags nadat Houwaart zijn ontslagbrief naar het Jan Breydelstadion had opgestuurd. 'Ronny Goethals, de vice-voorzitter van Knokke, belde me 's anderendaags met de vraag of het trainerschap bij hen combineerbaar was met mijn scoutingswerk voor Club. Ik zei: dat is geen probleem meer, ik begin er morgen meteen aan! Lekker weer training geven en ouwehoeren over voetbal, tactische analyses doen Héérlijk! Het kwam precies op tijd, ik was teleurgesteld in Club Brugge. Ik zou daar hele verhalen kunnen over vertellen, maar dat doe ik liever niet. Alleen dit: ze toonden geen respect voor Henk Houwaart.'

Naar verluidt was Club niet blij met je commentaar in de pers over spelers.

'(fel) Er had mij een journalist gebeld met de vraag wat ik vond van Almebäck. Ik zei hem: rechtse verdedigende middenvelder of centraal achterin rechts en een leiderstype. Meer niet. Waarop ik meteen bij Henk Mariman en Raymond Mommens werd ontboden: een scout mag niet praten, een scout moet zwijgen. Dat is toch kinderachtig? Maar ik vond het wel schitterend werk, ook omwille van de samenwerking met Adrie Koster waarmee we heel goede gesprekken over voetbal hadden. Ik heb het ook met 200 procent plezier gedaan. Die job was mij op het lijf geschreven, ik was een heel gelukkig mens. Voor het geld moest ik het in elk geval niet doen. Het waren peanuts. Nu moeten ze maar een andere zot vinden die het doet voor die prijs.'

Bart Verhaeghe heeft nochtans de reputatie zijn mensen goed te betalen?

'Dan toch de scouts niet. Maar dat vond ik ook niet zo erg, daarvoor deed ik het niet. Ik vind de voorzitter trouwens een gentleman. Hij stuurde mij achteraf nog een berichtje: Spijtig Henk. Ik zal het nu wel volgen en hoop dat we altijd op je diensten zullen kunnen blijven rekenen. Voor hem zou ik het nog wel doen, maar voor andere mensen, en ik noem geen namen, niet. Ze keken echt op mij neer. Ik had toch een minimum aan respect verwacht. (zucht) Ik liep er gewoon bij en voelde mij op den duur toch wat gekrenkt in mijn eer. Mario Stanic is inmiddels ook gestopt, van Paul Okon heb ik die hele periode nooit iets gehoord.'