"Wij zijn sympathieker dan de rest"

Welke indruk heeft 'The Holland Belgium Bid' hier gemaakt, denkt u?

"Ik hoor heel goede kritieken in de wandelgangen. Woensdag was er een debat met de negen projectleiders en na afloop zijn de mensen van Engeland me komen zeggen dat Harry Been (de CEO van liet Belgisch-Nederlandse project, red.) het heel goed heeft gedaan. Dat ver­raste me niet: Been is een topleider. Ik hoorde ook dat Zuid-Korea, Japan en Amerika onder de indruk waren."

Ondertussen meent de Engelse pers wel te weten dat wij er op 2 december als eerste uitgestemd worden.

"Dat valt nog te bezien. Ik vind die hou­ding best arrogant."

We zouden te klein zijn, vinden de meeste waarnemers.

"België en Nederland proberen zich be­wust te profileren als 'klein'. Wij willen aantonen dat kleine landen ook een groot evenement kunnen organiseren. Dat is een eerlijk en sterk argument, maar ik vrees dat het niet zal pakken bij de FIFA-leden die mogen stemmen. Zij vertegenwoordigen allemaal een grote natie en zijn niet geïnteresseerd in wat 'de kleintjes' kunnen."

Dat maakt ons dus toch kansloos?

"Neen. Wij beginnen als outsider, maar als we de eerste stemronde overleven (bij elke stemronde valt één land af red.), kan dat veranderen. De grote landen zijn gevoelig voor de onderlinge concurren­tie. Het zou kunnen dat ze mekaar het succes niet gunnen en daarom liever op ons stemmen. Omdat onze kandidatuur sympathieker is dan de rest."

Zelf was u ook spreker op dit congres, maar u leek nog te twijfelen op wie u ­gaat stemmen. 'Het is niet onmogelijk dat het België en Nederland wordt' zei u. Kon dat niet overtuigender?

"Ik denk dat iedereen in de zaal we grepen heeft op wie ik straks stem Natuurlijk gaat mijn keuze naar België en Nederland. Maar anderzijds heb ik er inderdaad moeite mee om dat zo­maar op straat te gooien. Ten eer­ste is de stemming geheim, en ten tweede vind ik het deontologisch niet helemaal correct dat je als stemgerechtigde ook promotor bent van een bepaald project. Ik weet dat veel van mijn collega's openlijk campagne voeren, maar ik ben bewust geen lid van de Belgische-Nederlandse organisatie. Maar ze heeft wel mijn volle steun. Want het is een waardevol en goed project."

Heeft u uw collega's in het Uitvoerend Comité al gepolst?

"Neen."

Bent u al benaderd door andere kandi­daat-landen?

"Voortdurend. Zo meteen zit ik een uur aan tafel met de Japanse delegatie. Ik vind dat normaal; die mensen willen hun project graag voorstellen."

Proberen ze u dan te paaien met geschenken?

"Dat proberen ze bij mij niet. Ze weten maar al te goed dat zoiets averechts werkt bij mij. Ik ben niet te koop. Mijn ouders hebben me een belangrijke les geleerd: het enige wat van een man overblijft na zijn dood is zijn reputatie. Die zal ik dan ook tot het uiterste verde­digen."

U spreekt in persoonlijke naam, maar geldt dat ook voor uw 23 collega's? Er hangt al jaren een zweem van corrup­tie rond de toekenning van de WK's.

"Ik kan niet in het hart kijken van 24 mensen."

Dat zegt veel.

"Neen, op dat vlak ben ik gewoon eerlijk. Ik weet dat er ook andere visies bestaan, zeker aan de andere kant van de wereld, daar zijn andere manieren en gewoon­tes om problemen op te lossen. Maar om jullie gerust te stellen: er zijn er veel voor wie ik mijn hand in het vuur zou steken."

Aanvaardt u een mooie vulpen als ze u tijdens zo'n voorstelling wordt aange­boden?

"Neen. (denkt na) Dat is een moeilijke vraag. Stel dat men mij een paraplu geeft, is dat dan omkoping? Een Rolls Royce is dat zeker, maar een pen? Zolang een ge­schenk in de relationele sfeer thuis­hoort, is dat onschuldig. Ik zie ook dat sommige kandidaat-landen plots inves­teren in de infrastructuur van landen van stemgerechtigde leden van de FIFA. En wat moet je denken als Engeland een oefenmatch gaat spelen in Egypte, waar ook een stemgerechtigd FIFA-lid woont? Dat is niet voor de mooie ogen van de fa­rao. Die dingen zitten in de grijze zone."

Zoals de 'Johan Cruijff Court' die in Tri­nidad werd opgericht? Daar woont ook een lid van het Uitvoerend Comité.

"Dat is een vraag die ik open laat."

Sommige landen schakelen nog altijd bekende politici in om promotietevoe­ren. Heeft Poetin u al gebeld?

"Neen, en dat moet hij ook niet doen, want dat zou geen effect hebben. Ik heb deze zomer Bill Clinton ontmoet (die voor Amerika lobbyt, red.) en ik vind dat een zeer charismatische man, maar ik ben daarin zeer nuchter: ik beslis op ba­sis van de dossiers."

Zijn al die promotiecampagnes dan nutteloos?

"Neen, op die manier kan een land laten weten waarvoor zijn kandidatuur staat. Bij België en Nederland is dat creativiteit. Het is goed om dat signaal uit te dragen. Herinner je je de overhandiging van de dossiers in Zürich in mei? Iedereen kwam daar toe in dikke limousines, maar onze bende kwam met de fiets. Zoiets is goud! Ik bewonder de kandida­tuur van België en Nederland. En ik be­wonder Ruud Gullit, die een geweldige présence heeft. Ikwas fier toen ik hem in Zwitserland hoorde spreken. De leden van het Uitvoerend Comité zien dat trou­wens graag, dat er voetballers betrokken worden bij de WK-projecten."