Van der Heyden: 'Erg dat clubs niet meer bang zijn van ons'

Na de vlotte 4-1 tegen Sint-Truiden lijkt het aannemelijk dat Peter Van der Heyden opnieuw in de basis start tegen Cercle. Het 4-3-3-systeem van een week geleden beviel de linksachter prima. 'Ik ben daar in België een voorstander van omdat je dan toont aan een tegenstander dat je niet bang bent.'

Zijn jullie na de zege tegen Sint-Truiden vertrokken?

Peter van der Heyden: 'Zeker niet, ik wil eerst zien hoe het staat. We hebben het geluk drie thuismatchen na elkaar te spelen. Nu moeten we tonen dat het onmogelijk is voor een tegenstander om hier in Brugge van ons te winnen. Vroeger was dat de normaalste zaak van de wereld. Eigenlijk zou het een offday moeten zijn als we zondag verliezen. Maar de weg is nog lang.'

Merk je dat ploegen niet meer onder de indruk zijn van Club?

'Ja. Ik vind het erg dat ze geen angst meer hebben voor ons. We zijn tenslotte Club Brugge, zonder hautain te willen zijn. Misschien moet ik me wel aanpassen maar indertijd spraken we in thuismatchen over het vermijden van tegengoals, hé. We moeten niet rond de pot draaien: Club moet altijd voor de titel meestrijden. En wij moeten geen schrik te hebben van Jan, Pier of Pol. Maar ik heb wel de indruk dat Jan en Pierke ofwel sterker geworden zijn, ofwel niet meer bang zijn voor ons. Het is een kwestie van meer te geloven in onszelf.'

Heb jij ondertussen je draai gevonden sinds je hier in januari arriveerde?

'Dat heeft even geduurd. Ik trof hier een bende jonge mannen aan die heel goed kunnen voetballen maar waar het zoeken was om alles te laten samenklitten. Ik heb nu het gevoel dat het beter is in vergelijking met een half jaar geleden. Iedereen kent elkaar beter waardoor de verdraagzaamheid is toegenomen. Daaruit vloeit de bereidheid voort om iets te willen doen voor een ander.'

En die bereidheid is er voldoende?

'Absoluut niet. Maar wanneer zal het wel genoeg zijn?'

Vergelijk het eens met je vorige passage bij Club, van 2000 tot 2005.

'Toen had je ook strubbelingen maar daar zat onze goede vriend Mendoza voor iets tussen. Je kan het niemand kwalijk nemen dat de maatschappij verandert en dat ze nu meer opkomen voor zichzelf. Jonge kerels pak je niet meer aan zoals vroeger. Als je toen een keer brulde, krompen ze ineen, zeker de jongere Belgen. Nu zoek je andere manieren, door iemand apart te nemen, soms door al lachend de waarheid te zeggen.'

En voel je respect?

'Dat wel. Misschien heeft dat tijd nodig gehad. Die jonge gasten zullen me natuurlijk niet dagelijks bellen of brieven schrijven maar als ik hen iets probeer bij te brengen, wordt het tenminste niet publiekelijk weggewuifd. Misschien dat ze het uiteindelijk niet aannemen van me maar ze luisteren wel. Het is ook niet de bedoeling dat het hondjes aan de leiband worden.'

Vijf jaar geleden hadden jullie wel persoonlijkheden.

'Ja en nu hebben we er eigenlijk geen enkele. Terwijl je dat wel nodig hebt. Pas op, we hebben Stijnen of Hoefkens. Carl pakt dat op zijn kalme manier aan en als hij uit zijn sloffen schiet, wordt er wel geluisterd. Maar het zijn goede voetballers. Ze moeten gewoon beseffen dat het bij henzelf begint. En dat kwaad zijn omdat je niet speelt, kortzichtig is. Hou het totaalbeeld in de gaten. Dat is verdraagzaamheid. Zo word je succesvol.'