Sirkul & Klup, aartsvijanden tot op het toilet

'Naar het schijnt zal Cercle nieuwe oefenvelden aanleggen. In Westvleteren, hahaha. Cercle tsjevenclub, Roger Vangheluwe, begrepen?' We liggen nog in een deuk.

Net zoals die andere waarin een dom blondje had plaatsgemaakt voor een Clubsupporter. 'Wat gebeurt er als een Club-supporter per ongeluk een vlieg inslikt? Dan heeft hij eensklaps meer hersenen in zijn maag dan in zijn hoofd, haha.'

De derby tussen Cercle en Club - of liever Sirkul en Klup zoals de spotnamen luidden - biedt stof genoeg voor een steekspel binnen de Middeleeuwse muren van Brugge. Maar verder gaat het niet. Hier worden rivalen niet verminkt, aangerand of vermoord. Bruggelingen verlagen zich niet tot barbaarse rituelen.

Of waar vindt u een volkscafé waarin beide stadsrivalen verenigd zijn? In Athene, Rome, Belgrado of Buenos Aires wellicht niet, in Brugge wel.

Café De Kalvarieberg houdt de kerk in het midden. Letterlijk want achter de tapkranen is de linkerzijde groen-zwart, de rechterkant is versierd met blauw-zwarte attributen. Aan de overzijde van de toog hangen vlaggen van beide teams, erboven een hondje met 'Nu weer OK' als slogan. 'Maar', zegt barvrouw Linda, 'als Cercle of Club verliest, verander ik dat in KO.'

Maar waar ze in deze oecumenische gemeenschap echt fier op zijn, zijn de urinoirs. 'We hebben er een met een blauw plasmatje en een met een groen. Zo kunnen de supporters van Cercle op Club plassen en vice versa. Daar hechten mijn man en ik veel belang aan', grinnikt Linda.

Eigenlijk is ze een Cercle-aanhangster. 'Omdat ik een mauve truitje aan heb, vroegen ze me al of ik Glen De Boeck misschien gevolgd was naar GBA.' Ja, in Brugge draag je niet eender wat. 'Gegarandeerd krijg je commentaar als je iets groen of blauw aan hebt. Ik heb ook een paar glazen met het logo van een van de twee clubs. En dan geef ik uiteraard een pint in een Cercleglas aan een Clubman. Het gebeurt dat ik het bier dan moet overgieten in een ander glas want die vertikt het daaruit te drinken.'

Bosko en Antoine

We lopen er Eric Van Maldeghem tegen het lijf, de stadionomroeper van Cercle die zich in 2005 de derbylegende in monkelde door de 0-1 van Bosko Balaban af te roepen als '0-1, ondanks duidelijk handspel.' Uiteindelijk werd hij vrijgesproken maar een boete en stadionverbod hingen even in de lucht. 'Ik zou nu nog hetzelfde doen. Ik wou gewoon de gemoederen bedaren', zegt Van Maldeghem, voor wie de derby ook echtelijke implicaties heeft want zijn vrouw is een Clubsupporter.

2005 was overigens niet de enige keer dat onrecht voor Cercle voor consternatie zorgde. Het is bekend dat groen-zwart in de bekerfinale van 1996 moord en brand schreeuwde omdat het geen strafschop kreeg. Wijlen Antoine Vanhove zei toen smalend: 'Hier zullen ze bij Cercle over tien jaar nog over klagen.' De toenmalige secretaris van de buren, Guido Vandewalle, reageerde als door een wesp gestoken en zou elk cursiefje van het maandelijkse Cercleblad Shot-magazine verwijzen naar die finale.

PS: mededeling aan de bevolking, aan allen die zijn en zullen zijn: op Pinsterzondag 26 mei 1996 weigerde referee Jeurissen in de bekerfinale een strafschop zo groot als de Brugse Halletoren te fluiten voor Cercle. Aldus 'pakte' klup de beker. Directeur-beheerder Antoine Vanhove voorspelde toen in het Brugsch Handelsblad 'dat ze daar bij Cercle over tien jaar nog zouden over spreken'. Ik maak er elf jaar van, als het God belieft zal deze mededeling ieder cursiefje afsluiten tot 26 mei 2007. Giedo. Dit schreef de gewezen secretaris van Cercle ook jarenlang in de rubriek Groenkijker in De Streekkrant. 'En het gebeurde dat ik dreigbrieven kreeg', zegt Vandewalle. 'Toen Club eens verloren had van RWDM, schreef ik: Dit weekend geen verrassingen. Het was van dattum: een dreigbrief. Aan de taalfouten kon ik zien dat die van een Clubsupporter kwam.'

De nachtemmer van 1902

Vandewalle zal, zoals velen met hem, nooit naar de derby gaan als Club de thuisploeg is, net zoals er ook Clubfans dit weekend weigeren om een eurocent aan de buren te schenken. En denk niet dat alleen het kleine broertje zo fanatiek is.

In 1902, pas de derde officiële derby, moest matchwinnaar Cercle-speler Jerome De Caluwé het ontgelden omdat hij de winnende treffer met de arm had binnen geduwd. Club-familie Guilini vond dat hij achteraf iets te luidruchtig op straat zijn zege vierde, deed het raampje open en kieperde de inhoud van de nachtemmer over de rechtsbuiten.

Tomislav Butina, tot vier jaar geleden doelman bij Club, heeft ook ervaring met nachtelijke pesterijen. 'Ik woonde in het centrum en elke keer het derby was, probeerden mijn Cercle-geburen mij wakker te maken door te zingen voor mijn deur. Maar na de match dronken we wel samen champagne.'

Ook in het FCB Kaffee in het Jan Breydelstadion is het al rivaliteit wat de klok slaat. Uitbaters Patrick Trenson en zijn vrouw Martine Calleeuw vrezen nu al de komst van de groen-zwarte thuisploeg. 'Twee weken geleden hoorde ik een dronken supporter van de buren: Ik ga op de Club zeiken. Tot ik de venster en ermee dreigde mijn hond te sturen', zegt Patrick.

Zijn vrouw Martine schudt het hoofd. 'En ze zullen weer allemaal op onze banken beneden zitten. Ik zal ze maandag moeten ontsmetten.' Het FCB Kaffee moet bij thuiswedstrijden van Cercle de deuren gesloten houden. Dat werd 35 jaar geleden al beslist toen beide teams gingen samenwonen in het Olympiastadion. Aanvankelijk mochten de pubs van Club en Cercle altijd open zijn, totdat Club op zijn stappen terugkeerde omdat de thuisspelende ploeg voor alles moest opdraaien. Cercle wilde niet buigen waardoor er op 18 april 1976 voor Club Brugge-Lokeren een heuse politiemacht opgetrommeld werd om de toegang tot de Cerclepub te verhinderen.

Groene rietjes en blauwe stylo's

Terwijl de nieuwe trainer van Cercle Bob Peeters bij zijn officiële voorstelling vijf euro moest afdokken elke keer hij 'club' in plaats van 'vereniging' zei, is ook in het FCB Kaffee het woord Cercle taboe. Wanneer patron Patrick zich één keer verspreekt en de vermaledijde naam uitspreekt, deponeert hij 50 eurocent in het strafpotje. 'Toen we daar vorige zomer met gestart zijn, zat er na een maand 90 euro in de pot', vertelt Martine. 'Maar ze leren het. Vorige maand was het nog maar 50 euro.'

Vandaar ook dat op het uitgestalde klassement van eerste klasse Cercle is vervangen door Club van hiernaast - Anderlecht hangt overigens ondersteboven. 'Dat is minder kwetsend', vindt Patrick. Vorig seizoen prijkte er nog een '0'. Een nul of een cirkel, iedereen mocht kiezen wat ie erin zag.

Toen het café vorige zomer opende, kwam er in het begin al eens een verdwaalde Cercle-fan binnengewaaid. 'Maar op die blauwe stoelen gaan zitten, dat weigerde hij', zegt Martine. 'Ik begrijp dat, ik zou als Cercle-fan hier nooit binnenkomen. Groen draag je niet. Ronald Vargas kwam hier deze week binnen met een zwarte broek, een groen T-shirtje en een zwarte pet. Alsjeblieft zeg. Hij verstond me waarschijnlijk niet maar ik heb hem toch gezegd dat dat niet kan.'

Het gaat nóg verder: De moeder van Martine is Nicole Lambert, zus van Clublegende Raoul. 'En bij de Lamberts wordt die rivaliteit met de paplepel ingegeven. Onze zoon Mathias (ex-Club Brugge, nu spelend in Cyprus bij Enosis Paralmini, nvdr.) weigerde in de eerste kleuterklas om een kerstboom groen te kleuren. Onze kerstbomen waren steevast blauw. En toen de juf hem bij zijn drankje een groen rietje had gegeven, bleef hij maar huilen. Hij wou daar niet mee drinken. Onze kleindochter is anderhalf maar ook zij zegt al jui bij Club en ei bij de naam van de buren.'

Hommeles tussen de besturen

Zoals groen uit den boze is bij Club, zo wordt ernaast blauw gemeden. Wanneer journalisten een thuismatch van Cercle verslaan, gebeurt het meermaals dat iemand uit het publiek zuur kijkt omdat er met een blauwe balpen wordt geschreven. We nemen de proef op de som en trekken naar het secretariaat van Cercle. En inderdaad, de pennen hier zijn zwart. 'Een blauwe stylo is hier een unicum.'

Wat u er evenmin zult vinden zijn stickers die herinneren aan de stadsstrijd van 1991 toen het 10-0 voor Club werd. Achteraf, zo vertelden getuigen, werden er stickers verspreid met tien ballen op en de slogan Ik was d'erby.

Onschuldige grapjes, weliswaar. Er zal altijd wel wat gevit zijn tussen twee clubs wanneer die een stadion moeten delen maar anderhalf jaar geleden bereikte de relatie tussen beide clubs een dieptepunt toen het bestuur van Club voor en na de wedstrijd weigerde om naar de officiële receptie te gaan.

Cercle-provocateur Pol Vandendriessche had weer eens gespot met toenmalig Club-voorzitter Michel D'Hooghe: 'Wist u dat Michel D'Hooghe geld terugtrekt van de ziekenkas telkens iemand hem ziet lachen?' Sinds Pol Jonckheere met de scepter zwaait, doet Club inspanningen om de plooien glad te strijken. Vandendriessche roert zich niet meer, de tenen van Club zijn iets korter geworden en beide besturen kunnen het weer met mekaar vinden. Zo blijft de stadsderby van Brugge zijn folkloristische zelf.