Een dessertje voor Deschacht

Wordt er met zware cijfers verloren, neigen ze naar het depressieve. Verloren ze onterecht, dan is er teleurstelling, het ongeloof en het 'lamgedrag', zoals ik dat zelf noem - dat kan zelfs tot twee dagen duren. En wat als ze, zoals bij Anderlecht, een belangrijke wedstrijd na strafschoppen verliezen? Dan zijn ze depressief, ontroostbaar zelfs. Dat zie je ook aan hun reactie: veel voetballers huilen na zo'n strafschoppenreeks. Niet omdat ze watjes zijn, maar gewoon omdat de teleurstelling zo groot is en ze met hun emoties geen blijf weten.

Carl heeft dan liever dat ik hem op zulke momenten met rust laat. Natuurlijk ben ik er voor hem en pak ik hem eens goed vast, maar ik kan dan op zijn gezicht goed aflezen dat het weinig helpt. Van Annelien Coorevits weet ik ook dat ze haar Olivier Deschacht na een verloren match verwent met een lekker dessertje. En zo zullen er nog duizenden andere voetbalvrouwen hun eigen verhaal hebben over hun verliezende man. Wie denkt dat ze over een nederlaag licht heen gaan, heeft het verkeerd. Dat weet ik uit ervaring. Als een voetballer één zaak haat, is het verliezen. Onze mannen willen altijd winnen. In alles wat ze doen.