Blue Army on Tour (Valencia)

Wij gingen met een groepje van acht op weg. Via onze supportersclub uit Lichtervelde werden tickets geboekt en via Veuling vlogen we vanuit Parijs rechtstreeks naar Valencia. Woensdagnamiddag stond de reis gepland. Het was dan ook even schrikken toen we daags voordien de berichten zagen dat de Franse verkeersleiding stakingen aanvatte. Net nu in deze week zou het Franse luchtverkeer ernstig verstoord worden. Tot overmaat van ramp werden de vluchten naar Valencia op disndag allemaal gecancelled. Dit zag er niet te best uit.

Nu ja, veel alternatieven waren er niet. Dus reden we woensdag al vroeg naar Parijs om zo daar ter plekke alles beter te kunnen opvolgen en nog te kunnen zien wat te doen mocht de vlucht toch gecancelled worden. Bij aankomst rond de middag slikten we toch even. Alle vluchten naar Spaanse steden gingen niet door. Enkel die naar Valencia stond nog aangekondigd, maar zou dat zo blijven? Er stond ons niets anders te doen dan afwachten. En naarmate de uren verstreken nam ook het vertrouwen in de goede afloop toe. Zeker als je plots Jean-Luc Dehaene ook ziet plaats nemen in een stoeltje. Als ze nu de vlucht afgelasten, dan wordt het een politiek probleem. De kans op een goede afloop nam toe ;-)
En jawel, met een goede 45 minuten vertraging konden we vertrekken uit Parijs op weg naar Valencia!

Het was al avond toen we aankwamen in onze bestemming. Het eerste wat je meteen voelde was de lekkere warme lucht. Zalig weertje. We namen de metro van de luchthaven naar het centrum en zakten naar ons hotel af. Oh ja, voor zij die van plan zijn om ook ooit nog eens naar Valencia af te reizen. Op de luchthaven (naar de metro toe) is een infostand van de dienst tourisme. Daar kan je prachtige kaarten en infogidsen gratis krijgen. Een bezoeker krijgt zo meteen alle interessante info over mogelijke activiteiten en plaatsen om te bezoeken. Echt schitterend hoe men daar een gast ontvangt.

Donderdag ... matchdag.
We beslisten om de stukjes stad die we de vorige keer nog niet hadden gezien deze keer wel te bezoeken. En om de leuke stukjes van de vorige keer nog eens over te doen.
We begonnen onze tour aan een van de torens die de stad vroeger beschermden. Je kon deze tot helemaal boven inwandelen. En je ziet de stad dan prachtig voor je liggen. Een ideale plek om de rest van je tocht even mentaal voor te bereiden. Bovenaan de toren hing de vlag van Valencia te wapperen. Op zo'n moment is het spijtig dat je geen Blue Army- of Clubvlag meehebt. Het zou wel eens een stunt zijn om die vlag even te vervangen 

We gingen verder naar het stationsplein, waar je ook de arena voor de stierengevechten hebt. Via het "Torro"-museum kan je binnen een kijkje nemen. Een stierengevecht zat er echter wel niet in. Het "seizoen" begint pas in maart tijdens de Fallas, de belangrijkste feesten in Valencia. Spijtig. De tribunes in de arena werden nog hersteld. En aan het tempo waarmee de lokale groendienst aan het hameren en timmeren was, is het maar te hopen dat men tegen medio maart klaar geraakt.
We gingen verder naar de Plaza de la Reina, een van de grotere en mooiere pleinen in Valencia. Daar hadden heel wat Clubfans de terrasjes ingenomen en de Clubliederen klonken al mooi in de Spaanse lucht. Wij namen een lunchbreak in de lokale tappas-bar. Dit is een echte aanrader. Tientallen types tappas liggen in de etalage en je kiest maar wat je wil eten. Op het einde van de lunch ga je met je lege bord naar de kassa en daar telt men gewoon het aantal tandenstokertjes die je op je bord hebt liggen en je krijgt de rekening voorgeschoteld. Echt wel een leuk concept. Van daaruit ben je al snel op de Plaza de la Virgen en ook daar zaten een pak Clubfans op de terrasje een feestje te bouwen. Eigenlijk liep je zowat overal Clubfans tegen het lijf. Het was op zich al duidelijk: we zouden met een pak volk de wedstrijd volgen in Mestalla-stadion.

Na ons wat verfrist te hebben in het hotel, gingen we dan met de metro naar het stadion. Het metro-station Aragon ligt op een paar honderd meter van het stadion zelf. We waren goed op tijd. Na een stevige wandeling op de trappen naar de bovenste ring - er komt daar echt geen einde aan - was het nog even wachten op de wedstrijd. En de accommodatie is niet echt uitnodigend. De lokale flikken beletten je om even over de reling te kijken, als je in het stadion gaat moet je direct op een plaats gaan zitten en de bar is echt wel het minimale wat voorzien kan worden. Een paar uit de kluiten gewassen frigoboxen en geen tap. En dit alles overgoten met een stevige wind die in je gezicht komt blazen.

En dan is het zo ver. Het stadion loopt mooi vol en de spelers komen het veld op ... het Clubvak komt massaal tot leven. We zijn ruim in de minderheid (er zitten een 50.000 fans in het stadion, waarvan een 1500 Clubsupporters), maar we laten ons - tot frustratie van de Valencianen - meer dan eens goed horen.

De wedstrijd start nochtans dramatisch. Met amper 20 seconden op de klok hebben we de 1-0 voorsprong uit de heenmatch al verloren. Even wordt gevreesd voor een afstraffing, maar Club herpakt zich sterk. Zelfs meer dan dat, af en toe wordt goed teruggeprikt. En dat ondanks het feit dat nogal wat sterkhouders, een Blondel, Dirar, Vargas, op het middenveld ontbreken.
Club houdt goed vol en de fans beginnen er meer en meer in te geloven. Toch is het soms nog slikken als de Spaanse voetballers de bal rond tikken. Dit is van een ander niveau. Onze jongens moeten heel diep gaan om niet onder de druk door te gaan. En als er dan toch een kans komt voor Valencia, staat een super-Stijnen in het doel. Het lijkt wel of er meer dan een keeper in het doel staat. Stijntje redt kans op kans, tot frustratie van de Spanjaarden. De hele ploeg blijft stevig spelen en Club weet zo verlengingen af te dwingen. En wie weet was een mirakel zelfs mogelijk geweest ... net voor tijd krijgt Sonck een unieke kans die door de Spaanse goalie gered wordt.
In twee wedstrijden wist de nummer drie van de Spaanse competitie ons niet klein te krijgen. Dit is echt een prestatie om U tegen te zeggen. De Clubfans zijn meer dan trots, maar beseffen ook wel dat het nog een lastig halfuur wordt tot een penalty-reeks. Nu ja, een doelpuntje en we zijn zo goed als geplaatst.
We weten echter allemaal hoe het afgelopen is. Valencia scoort in de eerste verlenging de 2-0 en op de counter wordt Club dan tegen het eindsignaal helemaal KO geslagen met een derde doelpunt. Club heeft gegeven wat het in zich had en heeft Valencia doen wankelen. Bij de Clubfans overheerst de trots, al blijft het gevoel hangen dat het mirakel er even toch ingezeten heeft.
Na een halfuur wachten worden we dan losgelaten uit het vak en kunnen we het stadion verlaten. Het is te laat voor de metro en dus nemen we de taxi naar het hotel terug.
We stappen nog even het warme nachtleven van Valencia in, maar laat wordt het niet.

Vrijdag. We hebben nog een hele dag om de stad verder te ontdekken. We trekken naar de bouwwerf waar het nieuwe stadion zou moeten komen. Er staat al een enorm betonnen gevaarte, maar de werken liggen duidelijk stil. "Geen geld meer", weten de lokalen ons te zeggen. Op ontwerpen van het nieuwe stadion is te zien dat er inderdaad nog heel wat werk verzet moet worden en dat een nieuwe voetbaltempel niet voor meteen is. Nu ja, men heeft tenminste al meer dan de vergunningen en de eerste steen klaar liggen. Ons stadiondossier gaat er op dit moment niet vlotter op vooruit. Misschien dat men met een EK of WK organisatie ook hier in Valencia hoopt de boel te versnellen.
We keren nu terug naar het "oude" Mestalla, waar we de clubshop en de lokalen van de oudspelers bezoeken. Voor Manollo is het nog te vroeg - hij heeft nog alle rolluiken dicht hangen. Maar aangezien we vorig jaar al bij hem langs geweest waren, zetten we nu onze tocht verder richting La Playa.

Valencia ligt aan de Middellandse Zee. Dat betekent een mooi strand en een diepblauwe zee. En dit met een temperatuur van ongeveer 24 graden celsius. De vakantiestemming zit er dan zeker in. We rusten met een lekker drankje uit in een van de lounge-bars aan het strand. En even later gaan we naar "El pepica", een paella-restaurant dat echt prachtige rijstschotels serveert. Een echte aanrader voor iedereen die Valencia bezoekt. Hier proef je de echte paella zoals je ze wellicht nog nooit gegeten hebt.

We trekken dan te voet verder - over het F1 circuit - naar het nieuwe gedeelte van Valencia, waar men in de oude bedding van de Turia een aantal nieuwe gebouwen heeft opgetrokken. Dit deel van de stad is echt futuristisch en indrukwekkend. Je moet zeker de brug oversteken om de "achterkant" te bekijken. Hier krijg je een zicht dat echt adembenemend is. De moderne architectuur gecombineerd met de waterpartijen en de lanen van palmbomen ... je lijkt je zo in een toekomstbeeld van een 22e eeuwse stad te bevinden. Je voelt dat deze stad echt leeft en dat men hard werkt aan het modern en levendig houden van de stad. In plaats van lokale nimbies alle macht te geven, wordt hier gewerkt aan projecten om de stad te doen groeien en bruisend te houden. Wat een verschil met Vlaamse of Belgische steden waar er zo weinig nog kan.

We trekken daarna terug naar het centrum naar het Barrio del Carmen, een wijk waar het uitgangsleven echt bruist. Je vindt er cafeetjes, terrasjes, restaurantjes in alle geuren en kleuren. En deze wijk bloeit echt open als de zon onder gaat. Honderden Valencianen lopen door de smalle straatjes, zitten op terrasjes of eten in de restaurants. Iedereen is vrolijk en geniet volop van het leven. Je kan niet anders dan hier heel vrolijk van worden.
Wij gaan bij "La Mama" eten - Italiaan, niet zo'n echt lokale keuze, maar wel lekker :-)
Aan de tafels zitten mensen met weidse gebaren te praten en eet men uit gezamenlijke borden die in het midden van de tafels gezet worden. Uitgaan en eten is hier echt nog een heel sociaal gebeuren. Na het eten bezoeken we nog een paar cafeetjes en dan trekken we ons terug onder de wol. Morgen staat de vlucht naar Parijs gepland, maar er is nog steeds een pak hinder door de aanhoudende staking in Frankrijk. Vandaag ging geen enkele vlucht van Valencia naar Parijs. Afwachten wat het morgen wordt.

We trekken ook deze keer wat vroeger naar de luchthaven. Want als de vlucht niet doorgaat moet het een en ander nog geregeld worden: overboeken van de vlucht, een extra overnachting etc.
Maar ook deze keer hebben we geluk. De vlucht vertrekt perfect op tijd en na twee uur landen we in Parijs. Rond negen uur zijn we terug in Brugge.
Op tijd om de koffers uit te laden en even na te genieten van de reis. Want de dag erop, we zijn dan al zondag - moeten we om twee uur al de bus nemen naar STVV. Van het ene voetbalavontuur naar het andere, het leven van een voetbalfan kan best wel hectisch zijn.
Ondertussen is het wel even wennen aan het Belgische weer. Van meer dan 20 graden en een lekker zonnetje komen we terecht in een regenweertje en een maartse storm. Hmmm, hopelijk loten we ook volgend jaar nog eens Valencia. Misschien voor een plaatsje in de finale deze keer. Wie weet :-)