L'histoire se repète. Derde uitmatch van Club Brugge in 2010, derde keer discutabel rood, derde keer puntenverlies. Op Genk kreeg debutant Van Gijseghem rood voor een licht contact met Ogunjimi, op Anderlecht werd Vargas uitgesloten na een nor­male sliding, gisteren kreeg Karel Geraerts rood na een gecon­troleerde botsing met N'For. Een duel waarin geen venijn zat. Ja, Geraerts kwam doorgegleden met de voet van de grond, maar hij hield zich duidelijk in en had alleen oog voor de bal. Helaas voor hem was de straf streng: uitsluiting en Club met een man minder.

«Ik geef toe: ik word er moedeloos van», zuchtte trai­ner Adrie Koster achteraf. «Ligt het aan ons? Ik weet het niet. Ik heb fases gezien waar­van ik dacht dat ze een kaart zouden opleveren, maar dat bleek dan niet het geval. In de actie van Karel zie je dat hij voor de bal gaat. Voet vooruit, dat klopt, maar een tackle op de bal en géén gestrekt been. Ik had dit rood nooit gegeven. Of er een probleem is met het niveau van de Belgische arbitrage? Laat het maar, ik kan dit toch niet terug­draaien.»

Jammer dat de rode kaart hét discussiepunt van de avond was, want hoeveel leuks was er niet te vertellen over de indruk­wekkende eerste twintig minu­ten van Zulte Waregem. De thuisploeg startte aan een ver­schroeiend tempo en drukte Club helemaal weg. Op het mid­denveld werden Van der Heyden en Van Gijseghem keer op keer afgetroefd door een meesterlijke Berrier. Tikje links, breedtepass rechts, balletje tus­sendoor, even pauzeren en weer versnellen: elk balcontact, elke keuze was juist. «Nou, dat was voetbal», moest ook Koster toe­geven. «Wat een tempo ook. Al wist ik dat Zulte Waregem dat nooit kon volhouden. Het ging té snel.»

Maar de geseling was niet met­een voorbij. Op de flanken dol­den Makiese en Chevalier met Donk en Klukowski. De druk werd zo onhoudbaar. Zulte Waregem kreeg corner na cor­ner en creëerde kans na kans. Debutant Emil Lyng zorgde met een strakke kopbal voor de oververdiende 1-0. Met meer geluk dan kunde bleven de be­zoekers overeind. Meer nog, bij de eerste tegenprik, scoorde Club meteen de gelijkmaker via Kouemaha (1-1). «Dat zat wat mee», zei Adrie Koster. «Maar daarna herstelden we het even­wicht.»

Klopt, de Esseveestorm ging halfweg de eerste helft liggen. Club had sterretjes gezien en had misschien wel zijn moei­lijkste minuten van de hele competitie beleefd, maar het was erin geslaagd in de match te blijven. Omdat Alcaraz en Hoefkens pal stonden, omdat Koue­maha beresterk speelde - «een ronduit fantastische match van Dorge», zei Koster - en omdat jongens als Van der Heyden en Van Gijseghem zich herstelden. «Zij groeiden in de match», zag ook Koster. «De backs hadden het de hele wedstrijd moeilijk, maar de andere jongens kwa­men erdoor. Bij de rust geloofde ik in de drie punten.»

Het spel was in balans nu en Club had de betere kansen. De paal en Bossut stonden echter in de weg voor Kouemaha. Op het mo­ment dat we ons opmaakten voor een spannend slot, kwam er die rode kaart. Balen voor Koster, want zijn ploeg moest het initiatief loslaten. Maar de schade bleef beperkt: Zulte Waregem dreigde nog een paar keer via Berrier, maar kon niet meer scoren.

Aan Koster om het eindoordeel te geven: wonnen de tien van Club een punt of misten ze een unieke kans om dichter bij Anderlecht te komen? «Ik had de match graag uitgespeeld met elf, want met tien was een punt het hoogst haalbare, maar ik denk dat de 1-1 al bij al fair is.»