SC Blauwzwart67 met de mobilhome naar Belgrado!

Iets wat makkelijker gezegd leek dan gedaan. Interesse was al moeilijk te vinden en vooral de prijs schrikte veel leden af. Achteraf kwam er nog eens het bericht dat een reispas noodzakelijk is en daardoor haakten er nog mensen af. Noodgedwongen moest bz67 zijn trip annuleren. Natuurlijk was er nog geringe interesse en hebben we een oplossing gezocht én gevonden: een mobilbome!

Zogezegd en gedaan, na alles geregeld te hebben konden we dan ook vertrekken. Ons vertrekpunt lag in Zwijndrecht waar we omstreeks 22u30 zijn vertrokken, 1677,68km verder ligt ons eindpunt in Belgrado. Een lange trip maar ook een kleine reis in Europa. Eerst via Antwerpen naar Limburg (wat ook een klein beetje buitenland is), om zo via Nederland het grote Duitsland binnen te rijden. Na 620km zijn we in Nurnberg gaan overnachten in onze mobilhome. Omstreeks 7u nuttigden we ons een stevig ontbijt om weer een hele dag er tegen aan te kunnen. Groot was onze verbazing toen we omstreeks 14u een telefoontje kregen vanuit België, een reporter van de gazet van Antwerpen. Hij had vernomen via contacten in Belgrado dat wij onderweg waren met een mobilhome. Vroeg ons of we ons bewust waren van de gevaren en of we geen schrik hadden om ginder in problemen te geraken. Uiteraard zijn we ons bewust van deze gevaren, maar dit weerhoudt ons er niet van om onze geliefde club aan te moedigen. De reporter was zeer geïnteresseerd en vroeg ons of we bezwaar hadden als hij een klein artikeltje ging schrijven. Natuurlijk is dit geen probleem, extra reclame is altijd mooi meegenomen en vooral ook positieve dingen die in de krant over club of de supporters van club komen zijn zowiezo al zeldzaam. In de krant van donderdag 5 november 2009 zou ons artikel komen.

Na eventjes te zijn bekomen van dit toch wel onverwacht telefoontje, kregen we opeens weer een verrassend telefoontje. Ditmaal kwam het rechtstreeks vanuit Belgrado zelf. Het hoofd van de veiligheid, Jan de Clerck, kregen we aan de lijn. Hij wist ons te melden dat onze komst met de mobilhome niet alleen groot nieuws was voor de Belgische pers, maar ook de Servische pers was laaiend enthousiast. Meer nog, we kregen het telefoonnummer van de grote baas van Partizan zelf, Alexander Clerck. Met hem moesten we verder afspreken en kregen we een parkeerticket voor de VIP parking aan het stadion. Van een meevaller gesproken. Schrik om naar Belgrado te rijden was er helemaal niet meer te vinden, integendeel een beetje ongeloof en vooral fierheid was er enkel op onze gezichten te bespeuren.

Op 700km van het einde was het ook voor ons tijd om ons, moe maar voldaan, in Oostenrijk te parkeren om te overnachten en ook de tientallen telefoontjes en berichtjes te beantwoorden van mensen die trots waren dat we de pers gehaald hadden.

Na een lekker ontbijt (spek met eieren) vertrokken we voor ons laatste rechte lijn richting Belgrado. Een reis die heel vlekkeloos verloopt. De laatste moeilijke hindernis zou de grensovergang in Servië zijn. Eenmaal daar aangekomen bleek dat dit helemaal niet zo was. De douanecontroleur was heel geïnteresseerd in onze trip, en wist ons te vertellen dat hij supporter was van Partizan Belgrado. "Zet jullie eventjes opzij" zei hij, ik ga iets regelen voor jullie. We moesten een half uurtje geduld hebben en dan kregen we onze verrassing: Een politiepatrouille van de grens van Servië rechtstreeks tot aan de ingang van het stadion (zo'n ongeveer 110km verder). Wij heel blij natuurlijk, want zo moesten wij ginder zeker niet gaan zoeken waar we moesten zijn. We kregen een politiewagen voor ons en één achter ons. Servië onveilig? We waren het er allemaal over eens, nog op geen enkele verplaatsing hebben we ons zo veilig gevoeld.

Zonder problemen kwamen we aan het stadion van Partizan. Daar was er eventjes onduidelijkheid omdat de politie niet wist waar we mochten parkeren. De voorzitter van Partizan wist ons te zeggen dat we aan de andere kant van het stadion moesten parkeren, maar de politie vond dit niet erg veilig. "Parkeer jullie hier maar op onze privé Vip parking, wij zorgen wel dat er niets gebeurd met jullie wagen". Ze hadden niet gelogen, 6 agenten stonden naast onze mobilhome. Nog eventjes geduld en we kregen ons tickets en konden na onze lange reis eindelijk onze geliefde club zien.

We waren toch eventjes onder de indruk van de sfeer ginder, de spelers van Club waren dat blijkbaar ook. Na een iets wat moeilijke 10min probeerde Club wat druk te zetten. Club trok meer en meer het laken naar zich toe en ook wij kregen het gevoel dat hier wel eens een goaltje zou kunnen vallen. In de 28ste minuut gebeurde dat ook. Perisic (weer hij) rondde een knappe aanval af, Partizan-Club 0-1 !!! Amper 6 minuten later vond Kouemaha dat ook hij een goaltje moest maken, 0-2 en Club op rozen. Partizan was helemaal van slag en kon enkel dreigen vlak voor rust, maar de 0-2 bleef op het bord staan.

De 2e helft begon zoals de eerste eindigde, Club op balbezit en Partizan loerend op de counter. Amper 7min in de 2e helft was één van die counters ook succesvol: 1-2. We voelden het aankomen, dit ging nog heel moeilijk worden. De spelers van Club voelden dit ook tot ze ook op de counter een prachtaanval afrondden: 1-3 en de zege leek weer binnen handbereik. Partizan weer even van slag, maar ze probeerden toch opnieuw die aansluitingstreffer te scoren en dankzij de steun van hun publiek lukte dit ook diep in de 2e helft, 2-3 en weer bibberen (dachten we). Enkele minuten later lukte Vadis het om een vrije trap mooi binnen te schieten, 2-4 en met nog een 10tal minuten te spelen kon er ons niets meer gebeuren. Na 3minuten extra tijd vond ook de scheidsrechter het genoeg. Club wint europees op verplaatsing, en dit met toch wel ruime cijfers.

De Clubsupporters kregen ook de opdracht om nog een 15tal minuten in het stadion te wachten, alleen waren er 5 supporters die een uitzondering kregen, de mobilhome reizigers mochten al vertrekken . We moesten nog eventjes wachten op begeleiding en daarna mochten we met die agenten naar onze mobilhome. Daar aangekomen viel onze mond helemaal open van verbazing. Ze hadden ons verteld dat onze mobilhome goed ging bewaakt worden, maar wat we daar zagen was bangelijk. Enkele honderden agenten stonden voor, opzij en achter onze mobilhome, waarschijnlijk niet allemaal voor ons, maar het zicht alleen al was niet te doen.

We mochten direct weer vertrekken, uiteraard onder begeleiding, naar ons klein belgenlandje. De politie leidde ons Belgrado city uit tot we veilig op de autostrade zaten. Ook nu weer geen enkel probleem en we konden onze weg rustig en vooral vlekkeloos verder zetten. Onze planning was zeer duidelijk, zover mogelijk buiten de ‘gevarenzone' rijden om ons dan aan de kant te zetten. Na 400km rijden was het dan ook stilletjes tijd om ons bedje in te duiken. Na een overnachting in Kroatië en een goede tas koffie konden we ook onze reis verder zetten. Volgende halte was in Slovenië om daar een voorraad goedkope sigaretten aan te kopen. Ook daar kwamen we voor een verrassing te staan als we daar plots Nederlands horen. Kennissen van ons waren op doorreis in Slovenië en reden nu ook richting Oostenrijk, dit mede door het slechte weer. Van een toeval gesproken dus. Na deze halte reden we verder door richting Oostenrijk, waar we kort na de middag ons middagmaal achter de kiezen sloegen, om zo verder naar Duitsland te rijden.

Na een trip van zoveel geluk kan het natuurlijk ook niet anders om eens een keer iets voor te hebben. In Taueren verzeilden we in een monsterfile waar we dan ook hebben verbroederd in de sneeuw met enkele Duitse schonen. Een klein uurtje later konden we onze reis verder zetten. Na een hele lange dag rijden in het toch wel slechte weer, gaf onze gps aan dat we nog 470km moesten rijden. Tijd om ons te parkeren en voor een laatste keer in onze mobilhome te slapen. Na een vrij korte maar deugddoende nachtrust vertrokken we in het Duitse Hockenheim voor de laatste rechtstreekse lijn naar huis toe. Rond 14u kwamen aan op onze bestemming. De Europese trip zat er weeral op. Nu was het tijd om de Belgische kranten te raadplegen, onze trip was speciaal en vooral niet onopgemerkt voorbij gegaan. We moesten toch de wenkbrauwen fronsen met enkele bedenkelijke artikels. Wij waren zeer goed voorbereid en hadden vooral 1 doel: veilig in Servië geraken, onze Club aanmoedigen en vooral veilig terug thuis te geraken. Men had ons ook nooit verboden of afgeraden om op eigen initiatief te gaan, integendeel men was zelfs fier dat wij op eigen initiatief toch naar ginder reden, ondanks de gevaren die er zouden kunnen zijn.

Wij willen vooral de veiligheidsdienst van Club Brugge, maar ook de voorzitter van Partizan en de politie in Servië bedanken voor al hun werk dat ze in de veiligheid van de Brugse supporters hebben gestoken. We zijn het er alle 5 over eens: Dit was zonder twijfel de meest veilige verplaatsing die wij al hebben gedaan.

Kim Heirman (Supportersclub 67)