Expeditie “land van de 1000 meren”

De loting was gebeurd. Het zou FC Lahti of Gorica worden. De heenwedstrijd in Slovenië was op 1-0 geeindigd. Een uitgesproken persoonlijke voorkeur had ik niet. Enerzijds was ik al in Gorica geweest, maar het koude Finland (het was ginder uiteindelijk toch ook 28 graden) sprak me enerzijds minder aan dan het warme Slovenië.

Het was nog even afwachten wat het uiteindelijk ging worden maar we konden toch al beginnen met plannen: Supermario was alvast al begonnen om het internet af te schuimen naar de voordeligste reisformules, de best gelegen hotels en naar alles wat we ginder nog dachten nodig te hebben.
De terugwedstrijd in Lahti werd met 2-0 gewonnen door de Finnen waardoor Lahti zich plaatste en onze tegenstander werd in de laatste voorronde van de Europa League. Ouwe getrouwe Jari Litmanen bleek nog steeds de man te zijn die het verschil maakte.

Na het vooraf zoeken en puzzelen kon er dus uiteindelijk geboekt worden. Langs alle kanten hoorden we via-via de meest voordeligste formules: met de wagen naar Bremen (500 km) en met onze goeie vriend "Ryan" naar Tampere (Finland) en dan de trein op naar Lahti of anders de weg die wij uiteindelijk kozen: van Brussel naar Riga (Letland) en dan naar Helsinki (Finland) nog een uurtje de trein op tot in Lahti.

Supermario had dan nog een appartementje gevonden zodat we uiteindelijk konden vertrekken. Nog 1 ding ontbrak: verlof. Bij den baas nog een kwartiertje zagen, klagen en dreigen om geen overuren meer te doen en de 3 dagen verlof in de reeds dichtbevolkte vakantiemaanden waren in orde. De reis kon beginnen.

Woensdag 5 augustus (heenreis)

Eerst Supermario oppikken in "Oiljst" en dan naar Zaventem. Om de reis nog een beetje meer af te wisselen eerst naar Zaventem City om de wagen veilig te parkeren en vanaf daar de trein op richting luchthaven. Ondanks dat we goed op tijd waren dienden we ons uiteindelijk toch nog te haasten. Met de striptease die je tegenwoordig op de security moet doen en de Stella's die je langs alle kanten toelachen kan je nog heel veeeel tijd verliezen.
Vlucht 1 van Brussel naar Riga kon beginnen. Na iets meer dan twee uur waren we ter plaatse. Ons hotel opgezocht om daarna nog enkele "pottekes" te pakken op een terrasken in het centrum van Riga om dan in onze nest te kruipen.

Donderdag 6 augustus (dag van de wedstrijd)

De wekker stond immers al om 05.00h om iets voor 06.00h in "the middle of nowhere" de stadsbus (ruimer en properder dan De Lijn, sorry Leen :-) ) richting de luchthaven te nemen. Daar aangekomen met de Fokker naar Helsinki, een klein uurtje vliegen. Het moet voor Air Baltic een zeer winstgevende vlucht geweest zijn: 18 passagiers voor 2 knappe stewardessen. Aangekomen in de luchthaven in Helsinki, vertrokken met de bus richting treinstation, klein kwartiertje bollen. Om dan op Full Speed (tot 160 km/h) naar Lahti te razen. Treinen die trouwens zeer stipt en comfortabel waren.

En dan Lahti, eindelijk Lahti. Snel ons appartementje opgezocht + de nodige papierwinkel in orde gebracht om dan de stad in te trekken op zoek naar tickets. Die werden trouwens zeer vlot gevonden. Door de solidariteit van de aanwezige Clubsupporters die op eigen houtje waren afge

reisd kwamen we zeer snel te weten waar we die konden vinden. Op de bovenverdieping van een kleinschalige woning was er een soort clubshop opgericht waar we naast onze tickets (niet min of meer dan gazettenpapierkwaliteit), exact 1 ander supportersitem konden terugvinden: een "sjerpe" van FC Lahti. Voor de rest was er totaal niets te vinden, ook niet aan het stadion. Gelukkig dat "den Eusebio" weer het nodige materiaal in de aanbieding had. Waarvoor dank :-)

Na de tickets, de volgende halte: het stadion. Het stadion vinden was niet moeilijk te noemen. Aan het stadion staan immers 3 grote skischansen. Als je die niet kan vinden ben je ofwel stekeblind of gewoon oerdom. Daarenboven waren er constant atleten die deelnamen aan de "WMA" (World Masters Athletics) op weg van en naar het stadion. De WMA kan je evengoed de wereldkampioenschappen atletiek voor gepensioneerden noemen. Iedereen boven de 35, die nog een bepaald niveau haalt, kan zich inschrijven. Ik was mij zinnens in te schrijven voor "bovenwater hinkstapspeerwerpen" maar die discipline is jammer genoeg nog niet uitgevonden.

Overal in de ruime omgeving van het stadion waren ze aan het sporten: kogelstoten in het park, hamerslingeren op een verdroogd "weet ik veel wat voor terrein". Doordat de zon constant haar werk deed moest er regelmatig een terrasje opgezocht worden om al dat verloren "lui zweet" terug te recupereren. Eten & drank was niet goedkoop maar zeker niet zo duur als ons werd vooropgesteld, 5 EURO voor een halve liter is zeker te doen. Voor een "ik weet niet hoeveel sterrenmenu" moet je natuurlijk niet naar Finland gaan.
Voor de rest was er daar niet echt veel te zien. Een standbeeld hier, een zingende fontein daar, enkele jachthavens waar we onze toekomstig boot konden kiezen. Voor de liefhebbers waren er ook nog enkele musea, wat niet echt ons ding was, voor de liefhebbers: "Go for it". Na de nodige pauzes was stiletjes aan het moment aangebroken om ons naar het stadion te begeven. Tot twee uur voor de wedstrijd kon je onmogelijk vermoeden dat daar 2 uur later een voetbalwedstrijd zou plaatsvinden. Een van de doelen was zelf nog niet geplaatst. Langzaam aan werd alles wat met de atletiekkampioenschappen te maken had aan de kant geschoven en alles voor de match s'avonds in orde gebracht.

Buiten het stadion kwamen er eet- en drankstandjes en in het stadion werden de boardings en jawel, het tweede doel op zijn plaats gezet. De wedstrijd kon en mocht beginnen. Dezelfde elf als tegen Charleroi kwamen opnieuw op het veld en een 50-tal Blauw-Zwarte supporters bevolkten de tribunes. De thuisaanhang was trouwens ook massaal aanwezig, niet normaal blijkbaar naar Finse normen. We kregen zelf een speciaal vak toegewezen: A5. Dit vak bestaat officiëel niet, maar voor ons werd snel met een rol publiciteitslint één bestaand vak in tweeën gedeeld. Een snelle maar voor de rest een stomme, belachelijke tot idiote oplossing. Voor en na de wedstrijd mocht je zonder de minste opmerking vrij door elkaar rondlopen maar tijdens de wedstrijd werd je als uiterst gevaarlijk beschouwd. De schrik zat er duidelijk in, voor iets wat duidelijk niet ging gebeuren, 20 Clubsupporters meer in de tribune en ze konden de pampers laten aanrukken.

Over de wedstrijd zelf kon je uiteindelijk zeer kort zijn: controle van Club voor de rust met een uitstekende kopbal van Akpala en Vargas. Laatstgenoemde liet zich ook nog een keer opmerken met een mooi schot dat net naast ging. In de tweede helft hetzelfde spelbeeld: kleine kansjes en op het moment dat je denkt, hier wordt niet meer gescoord, ramde Akpala de bal hoog in het dak van het doel. Wedstrijd gespeeld denk je dan, maar niets was minder waar. Club kroop achteruit en de Finnen scoorden vijf minuten voor het einde de gelijkmaker. Uiteindelijk werd het nog zwoegen met nog twee goede mogelijkheden voor de thuisploeg in de slotminuten maar Club mocht opgelucht adem halen.

De kwalificatie was binnen na 75 minuten volledige controle om het dan in het laatste kwartier moeilijker te maken dan het had moeten zijn. Club dus geplaatst voor de 1ste ronde van de Europa League. Nog één hindernis te gaan en de poules komen eraan. Na de plaatsing nog enkele pintjes binnen gelapt om de doorstane emoties door te spoelen om dan toch nog enkele uurtjes "dodooken" te gaan doen. S'anderendaags begon immers een lange terugreis.

Vrijdag 7 augustus (terugreis)

Na een uurtje trein en een halfuurtje bus waren we al snel terug in de luchthaven van Helsinki. Na een klein probleempje bij de incheckbalie, half Korea wou blijkbaar het vliegtuig nemen, waren we uiteindelijk terug op weg naar Riga.

Doordat we in Riga nog enkele uurtjes de tijd hadden, besloten we om nogmaals naar het oude stadscentrum te trekken. Met de plaatselijke "Yuri" achter het stuur van de transitbus doe je daar i.p.v. het normale halfuurtje snel de helft minder over: slalommen tussen het verkeer, geen voorrang verlenen, het negeren van stoplichten. Alles was blijkbaar toegelaten en gepermitteerd.
Uiteindelijk heelhuids op de luchthaven geraakt. Daar van de resterende tijd nog gebruik gemaakt om te verbroederen met onze nieuwe Waalse vrienden uit Tamines. Afkomstig uit de regio Namen - Charleroi, supporter zijn van Club om dan nog de inmiddels bekende supportersclub op te richten. Respect mannen, IL FAUT LE FAIRE. Nog twee uurkes gevlogen en dit verslag in elkaar gestoken en we waren terug in Brussel. Als afsluiter nog een laatste treinritje om de wagen te gaan ophalen om daarna Supermario te gaan afzetten in Aalst om zelf nog een groot pak friet met stoverij te gaan bikkelen.

Inmiddels waren we toen al te weten gekomen dat het Poolse Lech Poznan (wonnen trouwens op overtuigende wijze met 1-6 in en tegen het Noorse Frederikstad) de volgende tegenstander wordt. Geen gemakkelijke opdracht in ieder geval. Het puzzelwerk om onze volgende expeditie te plannen kon opnieuw beginnen ...

Hiers Bart/ Supermario