Efficiëntie in Brugge

De cloon van Tom De Sutter bij Club heet Joseph Akpala. De Nigeriaan kreeg tegen Malinwa een handvol kansen, maar slaagde er telkens in om ze oordeelkundig de nek om te wringen. Alle inefficiëntie in de schoenen van Akpala schuiven, zou de waarheid geweld aandoen zijn.

Jacky Mathijssen weet welke oefenstof hij de komende dagen moet geven. Club heeft namelijk zijn kansen om de Penalty Cup dit jaar te winnen sterk gehypothekeerd. Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. Iets wat Ronald Vargas en Brecht Capon duidelijk wel deden; beide Clubspelers weigerden de geschenken van een sterk leidende ref Stéphane Breda aan te nemen.

Jacky heeft nog vrienden

Wie beweerde ooit dat Jacky Mathijssen binnen de voetbalwereld geen vrienden heeft. De Club Bruggetrainer slaagde er de afgelopen jaren in om menig persoon uit het voetbalmilieu tegen zich in het harnas te jagen. Collega-trainers, voetballers, scheidsrechters, allen moesten ze het ontgelden bij de Limburger.

Dit seizoen komt Mathijssen heel wat minder rad van tong voor de dag. Geen grootspraak meer, geen gebakken lucht meer die hij verkoopt, geen speldenprikken richting tegenstander, geen subtiele opmerkingen meer richting scheidsrechters; het heeft de Maaslander tegen KV Mechelen niet bepaald windeieren gelegd.

Mathijssen stond tegen Malinwa voor zijn match van de waarheid. Verliezen betekende opkrassen bij Club Brugge. Dat was iets wat scheidsrechter Breda niet kon laten gebeuren. Na een halfuur bood hij Jacky een eerste geschenk aan door de beste man van KVM, Joachim Mununga, met een lichte rode kaart van het veld te sturen. Op het einde van de eerste en aan het begin van de tweede helft deelde de topreferee nog twee late nieuwjaarsgeschenken uit in de vorm van twee penalty's.

Jacky mag dan al beweren dat de spelers hem nog niet beu zijn, het stemt tot nadenken dat zowel Capon als Vargas hun strafschop naar de verdoemenis trapten. Ergens op de eretribune zat een glunderende Henk Houwaart in opvallende Clubjas de wedstrijd met argusogen gade te slaan.

Dossier: Arrogantjanussen en kwakzalvers

Het zal nooit goed komen met de Belgische arbitrage zolang klungelaars als Christoph Delacourt en egotrippers zoals Stéphane Breda en Serge Gumienny onze velden blijven betreden. Afgelopen weekend was het nog maar eens prijs: Breda wierp zich op als protagonist in de Jan Breydelarena, Delacourt toonde zijn onkunde in het Stade du Pays de Charleroi.

Types als Gumienny en Breda zullen het nooit leren: een goede scheidsrechter blinkt uit door opvallend onopvallend te fluiten, iets wat bovenvermelde heren nooit zullen doen. Breda bakte het zaterdag tijdens Club Brugge-KV Mechelen nog maar eens bruin. Zijn show begon met twee niet gefloten overtredingen op twee thuisspelers, waarna Antolin Alcaraz in zijn frustratie Joachim Mununga tegen de hielen trapte. Terecht geel voor de Paraguayaan, al had die kaart vermeden kunnen worden als Breda even voordien zijn verantwoordelijkheid had genomen.

Deze beslissing was de aanzet voor de grote Bredashow. Amper een minuut na de kaart van Alcaraz torpedeerde Koen Persoons een Clubspeler: eveneens geel. Op het halfuur oordeelde Breda dat Mununga Marc-André Kruska een elleboog verkocht: overdreven rood voor de Malinwaspeler. Aan het begin van de tweede helft kende de Luikse arbiter de Bruggelingen een toch wel heel goedkope strafschop toe na een aangeschoten bal op de arm van Xavier Chen.

Niet enkel de gecontesteerde beslissingen zorgen voor heel wat wrevel bij de spelers, vooral de arrogantie waarmee Breda zich telkens weer aandient, werkt iedereen danig op de zenuwen.