De moeder van François Sterchele stort haar hart uit

Zaterdag, iets voor de middag. Net wanneer de hemelsluizen even inhouden, komt Marleen Boonen op de plaats van afspraak. In Knokke, niet in Momalle bij Luik, luidde de uitdrukkelijke wens. In het appartement van de verongelukte Club Brugge-aanvaller François Sterchele vindt zijn moeder rust, meer dan in haar huis.

'Ik vertoef voorlopig liever niet in Momalle. De mensen vertellen er de domste dingen, iedereen roddelt er maar op los. Ik vind er geen rust. Vlamingen hebben een andere mentaliteit. Ze zijn serener. Mensen herkennen me en groeten me wel, maar daar blijft het bij. Want de leugens over mijn zoon storen me.'

Een stilte valt. In de ogen, de neus ligt de schaduw van de verongelukte voetballer. Zelfs de glimlach die soms wat gedwongen, vaak gemeend om haar lippen krult bij het oprakelen van anekdotes van zoonlief, is herkenbaar.

Vaker echter wellen de tranen op, sluiten herinneringen haar keel af en zwijgt ze. 'François aanbad het leven', zal ze wel vijf keer herhalen. Vandaar het onbegrip over de zogenaamde omstandigheden waarin het Brugse nummer 23 op 8 mei om het leven kwam. Wat velen dachten, blijkt larie en apekool.

Drie Martini's

'In sommige kranten stond dat hij 247 of 217 kilometer per uur reed en al die andere onzin. Ik heb het dossier van het parket ingekeken. Ik wil dat de mensen de waarheid kennen. François reed 138 kilometer per uur, de knal tegen de boom gebeurde tegen 110 à 120 per uur. Hij overleed om kwart na twee en niet om drie uur zoals beweerd werd. Veertig minuten later stonden de hulpdiensten er. Laat het dan een geluk zijn dat hij op slag dood was. Stel dat hij nog leefde en veertig minuten had moeten wachten. Had die boom er niet gestaan, dan was hij allicht nog bij ons. Nu ja, zelfs tegen zeventig per uur een boom raken is fataal. Pas de chance, quoi .'

'Want hij was niet in slaap gevallen, hij was niet bezig met zijn gsm. Aan de bruuske en rechte bandensporen was te zien dat hij was uitgeweken voor iets. Ernaast ligt een natuurdomein en er lag ook een dode fazant naast de weg. Hij was niet dronken. Ja, hij was uitgegaan en had drie Martini's gedronken. Hij had geen drugs genomen, niet dat ik daar aan twijfelde, maar het parket is verplicht op alles tests uit te voeren.'

Recht op amusement

'Ik wist dat hij niet zo snel reed als gezegd werd. Het is niet omdat je een Porsche hebt dat je de hele tijd 200 per uur rijdt. En wie rijdt er niet eens tegen 140 km per uur? Zeker op dat uur. François aanbad het leven. Hij wou nog zoveel zaken realiseren. Hij wou opnieuw topschutter in België worden, kampioen worden met Club Brugge.'

'Als hij lol kon trappen, deed hij dat. Zonder dat zijn werk, het voetbal, daaronder leed. Hij had toch het recht zich te amuseren? Hij was tenslotte 26 jaar. Er zijn mensen die niet uitgaan maar thuis wel een glaasje drinken en pas om vier uur 's ochtends gaan slapen. Denk maar niet dat hij voortdurend uitging. 's Vrijdags kwam hij altijd bij ons slapen. Dan maakte ik pasta, niet te vettig, zoals hij vroeg. Hij bleef met zijn vrienden thuis en ten laatste om elf uur stuurde hij hen naar huis. François was met zijn vak bezig.'

'Zijn grootvader droomde altijd al van een Porsche. Zoals elke jongere. Ze zijn samen die auto gaan kopen. Mijn vader vond het mooi, tot mijn moeder hem toch zei dat hij beter een Mercedes, BMW of een jeep had gekocht. Een meer familiale en veiligere wagen. Dan is ook mijn vader van gedacht veranderd. Maar François zei: Ik ben jong, ik heb zin om mezelf iets te gunnen. Ik ga hem niet lang houden. Een Mercedes is voor oudere mensen. Maar ik wijt het niet aan de auto. Zelfs met een BMW was de klap fataal geweest.'

Onbeschrijflijke pijn

'Mijn pijn is nog steeds even erg als de dag dat ze me kwamen vertellen dat hij overleden was. Een deel van me is weg. Ik moet proberen verder te leven met die pijn en dat is zo moeilijk. Het is nu bijna drie maanden geleden en het wordt hoe langer hoe lastiger. In het begin maakte ik mezelf wijs dat hij op stage was en dat het niet waar was, zelfs ondanks de begrafenis en zijn graf. 's Nachts stond ik op om naar zijn kamer te gaan en wist ik dat hij zou terugkeren. Ik besef meer en meer dat het niet zo is. Maar ik weet en ik voel dat hij er altijd is. Hij gidst me voortdurend. Ik praat veel met hem, vraag hem of iets goed is of niet. Hij antwoordt me ga verder . Ik moet ook voortgaan met mijn leven. Hij zou niet willen dat ik triest ben. Dat verafschuwde hij. En ik heb nog zijn broer en zijn zus, ik moet er voor hen zijn. Maar iedereen voelt het grote verlies.'

'Thibault aanvaardt de dood van zijn broer niet, hij revolteert, zegt dat het kerkhof zijn plaats niet is. Het is de eerste keer dat hij een accident had en meteen zoveel pech. Terwijl er zoveel schoften zijn in het verkeer, mensen die zich drogeren en hen overkomt niets , zegt hij dan. Hij loopt met de kop in de grond. Mijn dochter die binnenkort bevalt, is zeer gesloten. Marine praat er niet over. Ze kropt alles op. Het gemis is ook bij hen enorm.'

Onbegrip

'Als je zoiets meemaakt voel je eerst boosheid, haat en onbegrip. Waarom hij? vroeg ik me dikwijls af. Het was blijkbaar zijn uur. Mijn moeder zei me in het funerarium dat het zo moest geweest zijn. Stel dat hij dit seizoen zwaar geblesseerd zou geraakt zijn en nooit meer zou kunnen spelen. Dat had hij niet geaccepteerd. Sinds zijn zevende zei hij altijd dat hij profvoetballer wou worden. Ja, ja François , zei ik toen, je moet eerst een diploma halen en je school afmaken. En er zijn zoveel jongens die dromen prof te worden. Maar mij gaat het lukken , zei hij. Toen hij zijn kans kreeg bij Charleroi, zei hij: zie je wel, nu begint het pas. '

'Hij had nog zoveel plannen. Ik wil die nu voor hem realiseren. Binnenkort zullen we met iets naar buiten komen. Ik ben ook bezig met een boek dat in november zal uitkomen. Niet zozeer over het voetbal, wel over hoe François als persoon was. Anekdotes, foto's...'

De tol van het verkeer

'Alle dagen komen er mensen in het verkeer om. Elke dag worden families uit elkaar gerukt. Ik heb er nu meer aandacht voor dan vroeger. Ik zie veel ongevallen met bomen. En veel jongeren. Verantwoord gedrag in het verkeer is zo belangrijk. Maar laat jongeren dat maar eens inzien. Volwassenen beseffen dat snel rijden geen zin heeft. In onze omgeving rijden mensen ook al veiliger - trager, of met een taxi als ze gedronken hebben - na wat er met François gebeurd is. Maar zelfs tegen veertig per uur kan je verongelukken.'

'Ik heb het geluk dat, dankzij het beroep van mijn zoon, ik enorm veel video's, dvd's, artikels heb, anekdotes van allerlei mensen. Er is zoveel. Als ik me slecht voel, dan lees ik een interview of luister ik naar zijn stem. Er zijn mensen die niets hebben, behalve enkele foto's. Maar dat maakt het verdriet er voor mij niet minder om.'

Geen respect

'De dag van zijn overlijden stonden er om zeven uur 's ochtends al journalisten bij ons aan de deur. Twee vrouwen van Sud Presse kwam me vragen hoe ik de begrafenis zou regelen. Pas een uur nadat ik vernomen had dat mijn zoon weg was! Zijn die gek? Ik heb hen gezegd dat ze geen greintje respect hadden. Het is onze baas. .. zegden ze. Ik begrijp dat niet. Het respect voor de familie mocht soms wat groter zijn. Ik weet ook dat mijn zoon een publieke figuur was, maar ik heb me te zelden alleen kunnen terugtrekken in het funerarium. Waarom moesten fotografen per se een foto hebben van de zerk die het funerarium buiten ging. Er waren toch foto's genoeg?'

'Nadien kreeg ik onophoudelijk telefoontjes van Dag Allemaal , P-Magazine , sommige kranten. Ik had er genoeg van en ik ben van nummer veranderd. Ik wilde zelf beslissen wanneer ik erover wilde praten.'

'Dat anderen wel zaken vertellen, verdient geen aandacht. Ik wil die mensen (ex-vriendin Rachel Licata en in mindere mate Joke Van de Velde, red.) niet belangrijk maken. Wie echt van mijn zoon hield en jaren met hem samen was, gaat geen onnozelheden vertellen in de pers. Om nog te zwijgen van de sms'jes die ik ontving. Ik wil er niet over praten. Iedereen is er gedegouteerd van.'

Financieel moeilijk

'Ons gezin draaide rond François. Drie jaar geleden ben ik ernstig ziek geweest (kanker, red.) . Ik heb het overleefd. Na alle behandelingen zei Fra me: Luister, moeder nu ga ik voor jou zorgen want jij hebt altijd alles voor ons gedaan. Ik ben ruim tien jaar geleden gescheiden. Naast mijn job werkte ik tegelijk nog in restaurants en tavernes voor mijn kinderen. Ik wilde dat ze niets te kort kwamen Door zijn dood nu is het financieel niet makkelijk, al zijn bankrekeningen staan geblokkeerd. Maar ik krijg veel hulp van vrienden en familie. Er was zelfs een supportersclub die een benefietavond wilde organiseren en de opbrengst aan mij zou doneren. Dat wilde ik niet. Maar het ontroerde me wel.'

Bedevaartsoord

'Hijzelf had nooit kunnen denken dat zoveel mensen van hem hielden. Hij wist dat hij populair was maar zó. Neen. Als je ziet hoeveel mensen hem een laatste groet zijn komen brengen in het funerarium, het bewijst dat hij geliefd was, ook bij kinderen. Er zijn zelfs jongetjes die me komen vragen of zij het gebaar dat François maakte, nog mogen doen. Jaja, je mag nog, hij ziet dat ginder boven en zal er blij om zijn , zeg ik dan.'

'De mensen van het kerkhof in Alleur vertellen me dat er nog steeds veel mensen zijn graf komen bezoeken, uit Antwerpen, Brugge. Soms zelfs met hele autobussen. Er liggen sjaals, bloemen, brieven. De Brugse fanshop verkoopt nog steeds shirts van hem. Hij blijft voortleven, ook bij zijn vrienden. Sommigen hebben tatoeages laten zetten, zoals SF 23 op de pols.'

'Stijn Stijnen heeft me onlangs het shirt van Luca Toni bezorgd. Als ik weer in Brugge ben, moet ik met hem naar de frituur gaan waar hij altijd met François na de match kwam. En ik zal er ook nog heen gaan. Zijn vrienden, zoals Vincenzo Verhoeven en Gérald Forschelet van Tubeke zal ik ook volgen. Dankzij François houd ik van voetbal en zal ik ook naar het voetbal blijven gaan.'

Bedankt aan iedereen

'Woensdag met de galamatch tussen Germinal Beerschot en Club Brugge (de zogenaamde Coppa Sterchele van vandaag, red.) wordt een heel zware dag. Terug naar het stadion gaan waar hij explodeerde, alles opnieuw zien. Het moeilijkste wordt nog die spelers van Club Brugge te zien. Ik heb aan hen gedacht bij de eerste trainingen en de lege plek van François in de kleedkamer. Hij is er niet meer om onnozelheden uit te halen. Voor hen is het ook bijzonder hard. Ik zal voor de wedstrijd speechen want ik wil alle supporters bedanken die naar het funerarium, de begrafenis zijn gekomen, die allerlei zaken organiseren zoals tornooitjes die naar mijn zoon genoemd zijn, avonden die georganiseerd worden. Het zaken die mijn hart met warmte vullen. Het is een teken dat hij niet snel vergeten wordt.'