In een ongelooflijk ontroerende avond die niemand licht zal vergeten, bracht Club Brugge tegen Westerlo hulde aan de overleden François Sterchele. Voor de aanwezigen bleek het bijzonder zwaar om de tranen te bedwingen.
Met de krop in de keel en betraande ogen zwaaide het Jan Breydelstadion zaterdagavond de betreurde François Sterchele uit. Op dezelfde dag dat zijn moeder en grootouders het rouwregister waren komen tekenen, bracht de blauw-zwarte familie tijdens de laatste competitiewedstrijd van het seizoen een eerbetoon dat ongezien was.
Het voetbal bleek voor een keer bijzaak, want iedereen was er om Sterchele te gedenken. Wie voelde de adem niet stokken toen vier reusachtige foto's van de Luikenaar naar de verschillende tribunes werden opgericht? Oorverdovend applaus barstte los gedurende tien minuten waarbij de spelers, technische en medische staf van Club de beeltenis van hun lachende collega naar de middencirkel droegen. Toen een indrukwekkend You'll Never Walk Alone werd ingezet, werd het pas hard om de tranen te verbijten, zeker als je zag hoe spelers als Clement, Stijnen of Maertens volledig braken. Het spandoek bleek net als het verdriet zwaar om te dragen. Beklijvend, zonder meer.
Dat was al voor de wedstrijd het geval. Rond het stadion was het al vroeg ongewoon druk en hoorde je niemand zijn stem verheffen. Die serene sfeer zou tot na de match aanhouden. Spandoeken voor de verongelukte Sterchele - 'Een ster was geboren, nu schitter je voor eeuwig aan onze blauw-zwarte hemel.' 'Swake, we gaan je missen.' 'Çois, you'll never walk alone.' 'In ons hart blijf je scoren.' - alsook de onnoemelijk vele shirts met rugnummer 23 zetten de toon.
Tijdens de opwarming weerklonk alleen applaus als iemand van Club het veld betrad. Mededogen met de nabestaanden tonen was dan ook de eerste bekommernis van het blauw-zwarte legioen. En het werd er na de aftrap alleen maar pakkender op. De toeschouwers bleven zo gedisciplineerd en ijzig stil dat je spelers op het veld kon horen praten. Naar de symbolische 23ste minuut werd luidkeels afgeteld waarna het applaus weer van de tribunes kwam gerold.
Alles werd opgedragen aan François. En dus eerden de doelpuntenmakers hun vriend. Ivan Leko opende de score, gooide prompt zijn truitje - net als de anderen aan de voorzijde bedrukt met het nummer 23 - ter aarde, knielde neer en richtte zijn wijsvingers ten hemel. Een aangeslagen Wesley Sonck scoorde twee keer en deed hetzelfde, Brecht Capon kuste na zijn treffer innig de 23 op zijn borst.
Nadat Nzolo een einde maakte aan de wedstrijd, zag je de verslagenheid bij de spelers opnieuw de kop opsteken. De Brugse aanhang ging prompt op de banken staan, begon te klappen en liet een aangrijpend Nananana, nananana, hey, hey, hey, Sterchele uit duizenden kelen weerklinken. Spelers en trainers maakten nog een laatste ronde met hun spandoek en hielden halt voor een minuut stilte bij het doel aan de Noordtribune, daar waar de 26-jarige levensgenieter zijn laatste doelpunt maakte tegen Cercle. Toeschouwers werden bedankt waarna iedereen zwaar onder de indruk de Brugse voetbaltempel buiten schreed.
