Op 8/5/2008 stierf François Sterchele. 'En 8+5+2+8 is 23, zijn rugnummer', wijst zijn achtergebleven boezemvriend Vincenzo Verhoeven op een vreemde toevalligheid. De jonge aanvaller houdt zich sterk en kijkt voor het laatst terug op 7/5, 8/5 en de het jaar dat eraan vooraf ging.
In januari zouden we een dubbelinterview doen naar aanleiding van Club Brugge-Germinal Beerschot. In Knokke bij François, Vincenzo Verhoeven regelde alles. In extremis werd de afspraak afgezegd omdat Sterchele geblesseerd was en naar Luik moest. Blufpoker van Mathijssen blijkt nu die wou dat Çois het spel meespeelde en zijn blessure veinsde en dus geen interviews gaf. 'Je had die opwarming moeten zien voor de match', mijmert Verhoeven. 'Tijdens de opwarming van die match, apart met assistent Jan Van Winckel, zag ik hem bekken trekken. En dan heel opzichtig met dat hand naar zijn bil, en trekkebenen. Typisch François.'
De 21-jarige spits van Germinal Beerschot leeft zichtbaar op als hij anekdotes over zijn verongelukte boezemvriend en ex-ploegmakker opduikelt. Sinds Fra , Çois of Stersjel ('om hem op stang te jagen') in Brugge speelde, werd de band alleen maar inniger. Nu de vakantie voor voetballend België is aangebroken, zouden ze zelfs met enkele andere vrienden naar de Turkse zon gereisd zijn. Het heeft niet mogen zijn. De klap voor Vincenzo Verhoeven was dan ook minstens zo hard als voor de boom die het lot van Sterchele bezegelde.
Een dag na de begrafenis in Alleur - 'chapeau voor al die supporters' - spreken we af op het Antwerpse Sint-Jansplein in Café Pagadder van zijn tante Miriam. 'Liever niet op de Groenplaats want ik wil met rust gelaten worden', zegt Verhoeven vooraf. Hoe sterk de spits zich naar buiten uit gedraagt, van binnen brandt het verlies nog steeds gaten in zijn ziel.
Life goes on , ook voor Verhoeven die er na vandaag een streep onder wil trekken.
Hoe had je het tragische nieuws gehoord?
'Onze ex-trainer, Marc Brys had mijn vader om zes uur 's ochtends gebeld en dan is mijn moeder me komen wakker maken. Het was een schok. Ik ging gewoon kapot. Die ochtend hadden we training, maar ik hoefde eigenlijk niet te komen. Ik heb het toch maar gedaan. Op mijn kamer staat een foto van François en mij en anders had ik daar toch de hele tijd naar zitten staren. Ik wou dat met de rest van de ploegmaats verwerken. Maar toen ik die camera's zag op Beerschot, had ik echt zin om die stuk te maken. Ik huilde, ik was over mijn toeren. Na de middag ben ik dan naar zijn familie in Luik gereden. Zijn moeder, zijn grootmoeder, die mensen waren ook helemaal kapot.'
Je bent ook naar de bewuste boom in Vrasene gaan kijken om er een boodschap op te pennen.
'Ik wou eigenlijk niet gaan maar ben uiteindelijk toch gezwicht. Om 1 uur 's nachts. Het heeft mij goed gedaan. Nu weet ik alles, en heb ik voor mijzelf uitgemaakt hoe het zou kunnen gebeurd zijn.'
Op VTM zei je iets over een fazant waar hij mogelijk voor uitgeweken was.
'Er lag een fazant, er was een remspoor. Je zag dat hij bruusk was uitgeweken in een rechte lijn. Bewijzen kan ik dat niet. Maar aan de vangrails links was geen schade. Daardoor weet ik dat hij niet in slaap is gevallen. François sliep nooit in de auto. Nooit. Nooit zei hij dat hij moe was als hij achter het stuur zat. We gaan het nooit weten. Dat is spijtig. Maar op de plaats van het ongeluk zie je hoeveel pech hij had. Tussen die bomen zit 30, 40 meter.'
De vraag die nu onvermijdelijk gesteld wordt: wat doet een prof op woensdagnacht in Antwerpen?
'Ze zeggen altijd dat je twee dagen voor een match niet mag uitgaan. Dit was drie dagen. En het was niet uitgaan. Die soirée waar we naartoe waren geweest, eindigde om middernacht en we waren er pas om 21 uur. Ik wil er niet veel meer over praten. Want dat was zijn privé-leven.'
Had hij gedronken?
'Neen. Hij dronk soms wel eens iets, met zijn verjaardag, maar als we weggingen dronk hij zich nooit perte totale . Maar eigenlijk wil ik het daar niet meer over hebben.'
Hij werd ook met een meisje gesignaleerd.
'Wat die laatste uren gebeurd is, ga ik allicht nooit weten en dat is vervelend. Om middernacht zijn we dat café buitengegaan, ik heb hem zoals altijd twee handdrukken en een kus gegeven en we zijn allebei vertrokken. Dat was de laatste keer dat ik hem zag.'
'Wat ik weet is dat hij voor zijn vak leefde, meer dan mensen denken. Het was een speelvogel maar hoeveel trainingen miste hij? Hoe vaak was hij geblesseerd? Nooit. Als je jezelf niet verzorgt, sukkel je van de ene blessure in de andere.'
Zijn grootvader had hem altijd afgeraden om een Porsche te kopen.
'Ik was er ook geen voorstander van. Ik had gezegd dat hij hem beter een Mercedes ML van de club kon nemen. Maar daar voelde hij zich te jong voor.'
Te jong?
'Dat was François. Die had zijn eigen motto. Je kon hem niet beïnvloeden. Als hij zich iets in zijn hoofd haalde, kon je hem er niet meer vanaf brengen. En ik zeg u: het was niet bij een Porsche gebleven.'
Wat zou zijn volgende auto geworden zijn?
'Een Lamborghini of zo.'
Reed hij graag hard?
'Het is zoals Fellaini zei: het is normaal dat je zo'n auto eens uittest. Met een Porsche rijd je geen 90. We gaan echter nooit weten hoe snel hij reed.'
Het is zo zinloos dat het wel tot nadenken stemt, al is het maar over een mens zijn rijgedrag. Hoe denk jij erover?
'Ik heb op de begrafenis gezegd dat hij me veel geleerd had. Wat ik niet zei was dat zijn dood misschien zijn laatste les was. Dat klinkt hard maar er zit wel waarheid in. Ik rijd zelf met een snelle auto, een Audi TT, en ik ben wel van plan om die weg te doen. Want in zo'n auto krijg je automatisch de drang om rap te rijden. In de auto van mijn vader, een BMW Berlin, iets groter en er zit een gps in, voel ik me veel rustiger.'
'Het is de eerste keer dat ik iemand verlies die dicht bij me staat. Het is iets speciaal. François en ik hoorden elkaar bijna elke dag en hij kwam vaak naar Antwerpen.'
Waarom kwam hij hier niet wonen?
'Een tijd geleden wou hij hier in Antwerpen een appartement kopen, maar omdat hij er een had in Knokke en Luik, werd het wat te veel. Dan moest hij ook te veel kilometers malen naar de trainingen in Brugge.'
'Maar hij zat hier dikwijls, ja, ook omdat ik hier was. Hij had vaste rituelen. Na de uitlooptraining ging hij naar Luik. Dinsdag, woensdag, donderdag zat hij in Knokke. Vrijdag na de training ging hij altijd naar Luik, waar hij bij zijn ouders sliep. En hij ging altijd om pasta bij een oude Italiaan in het Luikse en die nam hij mee naar Brugge om voor de match op te eten.'
Wat dacht je eigenlijk toen Joke Van de Velde in de kranten opdook als zijn ex-vriendin?
'Daar wil ik het niet over hebben.'
Klikte het tussen François en jou vanaf de eerste dag?
'Eigenlijk wel. Er waren ook zoveel parallellen tussen ons. Hij heeft ooit verteld hoe hij bij FC Luik met Marco Ingrao (Nu Standard, red.) in de bosjes kroop om een toertje rond het veld te ontvluchten. Ik heb dat ook nog gedaan. Gekleurde schoenen? Ik heb nauwelijks met zwart schoeisel gespeeld. Mijn grootvader was ook heel belangrijk in mijn carrière, net zoals bij François. En later: mijn eerste goal in eerste klasse was tegen Brussels. Net zoals bij hem.'
' Nous sommes les mêmes , zei ik tijdens de begrafenis. Nous sommes les mêmes et ça j'aime bien , dat was hij altijd aan het roepen in de kleedkamer.'
Jullie spraken Frans met elkaar neem ik aan.
'Hij spreekt geen bal Nederlands. Alles goed , of ça va maat , dat kon hij. Hij had geen goesting om Nederlands te leren. Maar hij begreep het wel. Hij speelde ook met jullie voeten. Als er een speler na de match in het Nederlands praatte, had je veel kans dat hij precies hetzelfde zei in het Frans, omdat hij dat dus wel begrepen had.'
'Hij spreekt', zeg je in de tegenwoordige tijd. Niet 'hij sprak'.
' (stil) Ik heb het daar moeilijk mee. Daarom denk ik ook dat de klap voor mij nog later zal komen. Voor mij betekende hij zo veel... De dag van het ongeluk zal altijd een van de zwartste dagen uit mijn leven blijven.'
'Weet je, ik had wel vijf brieven kunnen schrijven voor de begrafenis, maar ik heb die donderdag op de terugweg van Luik geschreven. Ik pende tot ik in tranen uitbarstte. En dan ben ik gestopt. Die brief ligt nu bij zijn urne.'
In die brief benadrukte je zijn rol als mentor. Wat bracht hij je zoal bij?
'Wel, hij had geen stress voor een match. Dat was zijn grootste kwaliteit. Vijf minuten voor een match had hij eens de schoenen van Igor Lolo aan elkaar gebonden. Lachen en gieren en vervolgens toch geconcentreerd dat veld oplopen. Zelf was ik altijd de dag voor de match al zenuwachtig. Dankzij hem niet meer.'
'Het is mede door hem dat ik in eerste klasse speel. Hij gaf me voortdurend tips. Tegen de reserven van Standard scoor ik twee keer. Ik voelde me na de match echt wel een grote meneer. Maar dan begint hij over een fase waarin ik me vrijloop maar die kans mis ik. Dan zie je dat je nog niet de klasse van mij hebt. Pas encore. Je moet het maar doen: als topschutter van België naar een reservenwedstrijd komen kijken in Kontich. Ik zweer u, als je daar een keer geweest bent, kom je daar nooit meer.'
Wat is jouw mooiste herinnering aan hem?
'Er zijn er zoveel. Daarom heb ik ook geen doodsprentje gewild. Ik moet dat niet hebben. (denkt na) Mijn eerste minuten in eerste klasse in de laatste match van vorig seizoen. Drie minuten voor tijd mocht ik invallen voor François. Normaal is dat een tikske en dat veld opstormen, maar hij pakte me echt vast en zei maintenant, c'est pour toi . Dat blijft speciaal.'
'Elke keer als ik op het veld sta, zal dat met François zijn. Zaterdag maakte ik een kruisteken en deed met de hand zijn typische draaibeweging. Dat doe ik vanaf nu altijd, zij het discreet. Ik zal hem nog op andere manieren herdenken maar dat houd ik voor mezelf.'
En als je scoort. Ga je dat ook vieren à la Toni?
'Neen, er is er maar één in België die dat mag doen. Niemand mag dat kopiëren.'
'Zijn moeder en broer hebben gezegd dat ze mij vanaf nu zouden volgen. Hij heeft zo'n lieve familie, ik zal er ook blijven naartoe gaan. Binnenkort bevalt zijn zus Marine van haar eerste kindje en dan zal ik er ook zijn. François keek daar enorm naar uit. Dat gaat heel raar zijn. Maar ik ben er nu nog meer op gebrand om mij te tonen in eerste klasse.'
'Ik hoop alleen dat de media me er niet tot in den treure zal aan herinneren. Ik weet dat ze ons gaan vergelijken maar het laatste wat ik wil is publiciteit krijgen op de rug van François. Daarom ga ik er ook niet meer over praten.'
