Deze trofee is voor François

Marouane Fellaini (21) zou redenen te over moeten hebben om gelukkig te zijn. Kampioen met Standard, voor de tweede keer op rij genomineerd voor de Profvoetballer van het Jaar en grof wild op de Europese transfermarkt. In de heerlijke zon op Sart-Tilman, het oefencentrum van Standard op de berg naast Sclessin, meldt de Marokkaanse Belg zich in flashy blauwe shorts en groen T-shirt. Maar zijn humeur is minder stralend. Van alle spelers van Standard stond Fellaini het dichtst bij de donderdagochtend verongelukte François Sterchele.

'We leerden elkaar kennen bij de nationale ploeg en trokken samen op', zegt Fellaini. 'Hij was een geweldige gast - ik kon niet geloven dat hij gestorven was toen ik het donderdag hoorde. Even daarvoor had hij nog een sms gestuurd. Hij zei dat hij op mij gestemd had voor de Profvoetballer van het Jaar.'

Het gala dat de beste voetballer over het hele sezoen bekroond, staat door het overlijden van Sterchele wat ongelukkig geprogrammeerd. Dat beseft ook Marouane Fellaini. 'We gaan er geen groot feest van maken. Als ik win, draag ik de trofee op aan François. En ik hoop dat iedereen die zaterdag of zondag een voetbalveld opstapt, van eerste klasse tot de jeugd, even stilstaat bij zijn dood.'

Je trainer Michel Preud'homme zei te hopen dat het ongeval van François andere jongens doet nadenken over hun rijgedrag. Voel je je aangesproken?

'Ik durf ook wel eens gas te geven, maar met mijn Peugeot raak ik maximaal aan 140, 150 kilometer per uur. François reed meer dan tweehonderd per uur, heb ik gelezen. Tja, als je een Porsche hebt is het normaal dat je die af en toe eens wil uittesten.'

'Maar de trainer heeft natuurlijk als hij zegt dat zijn ongeval ons doet nadenken. Snel rijden leidt tot niets. Of liever: leidt alleen maar tot verschrikkelijke dingen. Het klopt dat elke voetballer daar nu mee in zijn hoofd zit.'

Laten we het dan toch maar over de Profvoetballer van het Jaar hebben. Ben je verrast dat iedereen je de topfavoriet noemt?

'Ik kan alleen maar zeggen dat ik gewoon het maximum probeer te doen. Het belangrijkste was dat we na die vijfentwintig jaar eindelijk de titel wonnen. Dat is gelukt omdat we allemaal samen hebben gewerkt. Net als iedereen heb ik gewoon mijn job gedaan. Als ik toevallig degene ben die ook individueel word onderscheiden, dan is dat des te beter. Maar ik zal altijd weten dat ik die prijs aan de groep te danken heb.'

Ben je toch niet overdreven bescheiden? Je bent voor de tweede keer op rij genomineerd.

'Dat doet zeker deugd, maar ik zeg je eerlijk: als ik win zal ik blij zijn, als ik niet win maakt het niet uit. Ik was al gegeneerd toen ik de Ebbenhouten Schoen had gewonnen.'

Hoezo?

'Ik won voor Boussoufa en Hassan en dat zijn toch niet te minsten. Vooral Hassan dan. Voor mij is hij de beste voetballer in België. Oké, hij kende wat problemen doordat hij te laat terugkwam van de Afrika Cup. Maar dat doet niets af van zijn kwaliteiten.'

Nee, maar jij was wel de regelmatigste.

'Da's waar. Ik heb er alles aan gedaan om dit jaar op een constant hoog niveau te spelen. In het tussenseizoen had ik mijn contract verbroken omdat ik vond dat ik te weinig werd betaald. Standard heeft me daarop een nieuw contract geboden. Het was dus aan mij om te bewijzen dat ik dat nieuwe contract waard was.'

Was dat je motivatie?

'Natuurlijk. Vorig jaar probeerde ik me vooral aanvallend te bewijzen. Ik deed de navette - ik rukte voortdurend mee op naar voren en moest dan snel teruglopen. Dit jaar heb ik veel meer mijn positie gehouden.'

Wat was je beste wedstrijd?

'Misschien wel de kampioenenmatch tegen Anderlecht. Samen met Axel heb ik toen de slag op het middenveld gewonnen. In de tweede helft kwam Anderlecht er niet meer aan te pas. Door het gelijkspel van Club móesten we de kans grijpen om kampioen te worden.'