Afscheid van de Luikse James Dean

Showbeest, lefgozer, lolmaker, modemaniak, bon-vivant: zijn familie, Club Brugge en het Belgische voetbal verliezen meer dan alleen een lepe goalgetter. De manier waarop hij is gestorven, is typerend voor de manier waarop de amper 26-jarige François Sterchele door het leven snelde. Live fast, die young werd een slogan na het auto-ongeluk met een Porsche dat James Dean op zijn 24ste had. 53 jaar nadien verliest ook België een voetbalrebel.

Dat Sterchele, zoon van een Italo-Belgische vader en mijnwerkerszoon en een Hasseltse moeder, voetballer zou worden, stond in de sterren geschreven. School was bijzaak, omdat hij geen zin had. Zoals altijd ging hij recht op doel af. Vandaar dat de schriele spits FC Luik, waar hij wegens het uitblijven van zijn groeischeut vaak op de bank zat, op zijn 19de inruilde voor eersteprovincialer Kelmis.

In geen tijd groeide de door zijn grootvader François geknede spits uit tot een gevreesde doelschutter, bijgenaamd Sterchegoal of de paling.

Toen nam Sterchele het nog niet zo nauw met het profbestaan, noch qua voeding, noch qua nachtrust. 'Ik kon toen tot na de middag in bed liggen na een avondje uitgaan of PlayStation spelen', vertelde hij ons anderhalf jaar geleden. Aan zijn productiviteit was dat niet te merken, want zowel bij Kelmis als OH Leuven gingen de ballen vlotjes binnen. Sterchele schoot OHL via de eindronde naar tweede klasse en werd prompt weggekaapt door Charleroi.

In Henegouwen maakte eerste klasse kennis met een sluwe spits die als een komeet de hoogte in ging. Germinal Beerschot haalde hem na een seizoen al weg, al had hij toen al voor Club Brugge kunnen kiezen. Toenmalig sportleider Degryse had een akkoord met zijn manager, maar uiteindelijk werd geopteerd voor Salou. 21 doelpunten later ging hij toch naar Jan Breydel, na een transfersoap die ook Heerenveen, Standard en Anderlecht in de ban hield.

Grenzeloos zelfvertrouwen

Het had dus net zo goed Anderlecht kunnen worden, maar de gevraagde bedenktijd kreeg hij niet van paars-wit. De Luikenaar hield er een afkeer voor paars-wit aan over, duidelijk merkbaar aan de vooravond van Club-Anderlecht in december. Met enkele pittige uitspraken - 'Anderlecht is arrogant' - zette hij iedereen op scherp. 'Als je zo'n grote mond opzet, moet je toch minstens vier keer scoren', werd hem gevraagd. Waarop hij droogweg repliceerde: 'Die goals zal je krijgen ook.' Dat had niks met verwaandheid te maken, alles met een grenzeloos zelfvertrouwen.

Provoceren was hem niet vreemd, vandaar dat de flamboyante aanvaller ook veel ergernis opwekte. Het gefluit liet hem echter koud. Het motiveerde hem zelfs extra.

Lolbroek

Zo opgenaaid als hij op het veld was, zo zen bleek Sterchele ernaast. Want in tegenstelling tot wat sommigen denken, was hij een leuke gozer. Een beetje afstandelijk in het begin, maar eens het ijs gebroken, was hij een warme pleziermaker voor wie een dag zonder lach wel een verloren dag leek. Van lol trappen kende Çoike alles. In Leuven al. Reflexspray in onderbroeken of gretig deelnemen aan een stripact ter zijner eer: prendre la vie avec un sourire was niet voor niets zijn levensmotto. Club-doelman Glenn Verbauwhede zag zijn auto met taart besmeurd als wraak op een eerdere poets.

Toen we Sterchele in september 2006 voor het eerst interviewden, wisselde hij aan het terras van Café Change op Het Kiel nog snel even van auto met ploegmaat Daniël Cruz. Om maar te zeggen. Ook uit zijn voicemail bleek hoe serieus hij zichzelf nam: 'Laat na de biep je naam, geslacht, burgerlijke staat en lichaamsmaten achter en misschien bel ik je binnen een uur, dag of week terug.'

Luca Toni

De gekleurde schoenen, de polsbandjes aan beide armen, ook dat was Sterchele. Dat excentrieke, zo u wil Italiaanse, was nooit ver weg. Zijn Porsche Cayman (die eerder dit seizoen al eens een deuk opliep op weg naar training), de geleende Rolls Royce waar hij en zijn zaakwaarnemer mee kwamen aandraven tijdens de transferbeslommeringen vorig jaar, geen kledingwinkel kon hij voorbij of hij moest iets kopen, gewillig en uitdagend poseren bij fotoshoots: Sterchele hield van uiterlijk vertoon. Vanuit zijn levensfilosofie dat je de dag vandaag moet plukken, niet morgen. Dat wekt natuurlijk afgunst op. We zagen zelf de krassen aan de rechterzijde van zijn Porsche, aangebracht in Luik door jaloerse enkelingen. In weerwil van zijn tengere lijf, had hij echter een olifantenhuid. Werkelijk niets kon hem uit zijn lood slaan.

Eind deze maand, op 30 mei, spelen de Rode Duivels in het Artemio Franchi-stadion van Fiorentina, de tempel waar Luca Toni twee jaar lang furore maakte. Reken maar dat de tifosi van AC Milan daar had willen bij zijn. Want als er hem nog een droom restte, was het wel zijn Italiaanse idool te ontmoeten, de man van wie hij het draaiende handje kopieerde. Het was het nummer 23 van Club Brugge niet meer gegund, al is dit slechts een voetnoot in het verdriet dat zijn familie, vrienden en collega's nu overmant.