François Sterchele en de weg naar zijn doel

Het is even wennen aan de nieuwe zeden in Brugge. Vroeger werd je als journalist verwelkomt in de spelershome, krantje erbij, biertje tappen, wat kletsen met de jongens en daar mocht je de spelers ook interviewen. Nu wijst Sven Vermant mij kordaat de deur en gebaart dat ik moet wachten in de centrale inkomhal. " Ik zal tegen François zeggen dat je er bent." Op zich al een geruststelling. Ik heb in het verleden wel eens voetballers weten te verdwijnen via aan achteruitgang, om zo hun afspraak met mij te onlopen.

De mannen van Fixkes hebben gelijk : vroeger was het zo simpel allemaal. Je belde de speler die je wou spreken gewoon thuis op ( gsm bestond nog niet ) en die maakte graag een helf dagje vrij voor een interview en foto's. Later kon je hm nog wel persoonlijk bellen, maar moest het interview gebeuren in het stadion, meestal tussen twee trainingen. Vandaag hoor je als beleefd reporter bij een topclub eerst te passeren via de trainer, de manager of ( bij Club Brugge ) secretaris Jacques De Nolf.

Maar ik klaag niet. Sterchele komt stipt op tijd uit de kleedkamer en maakt ook behoorlijk wat tijd om te praten. Eerst die naam, zonder accent, maar die tweede e moeten we wel zo uitspreken, op z'n Italiaans. Om diezelfde reden klinkt de ch als een k. Sinds vorig seizoen pas, want toen hij op het Kiel arriveerde, zie iedereen nog gewoon " Sterchelle" op zijn Frans. Echt Italiaans lijkt mij eerder Sterchèlé, maar ik ben dan ook geen echte Italiaan.
"het is nooit ‘Sterchelle' geweest. Ik gebruik al mij hele leven die Italiaanse uitspraak, net als mijn vader en grootvader.

Hoe belangrijk is die Italiaanse afkomst voor jou nog? Je behoort al tot de derde generatie in dit land.

" Mijn grootvader is gestorven voor ik geboren was. Die naam is nog de enige zichtbare link, en die wil ik eren.

Is er ook nog iets Italiaans aan je levensstijl?

"Mijn mannier van zijn, mijn karakter. De sterke band met de familie. Mijn voorliefde voor de Italiaanse keuken. Mijn vakantie op Sardinië. En ik ben ook een beetje een macho, een zachte italiaanse macho weliswaar, maar toch."

Mode?
"Ah oui! Ik ga heel graag shoppen en probeer de laatste trends te volgen. Roberto Cavalli, Gucci, Dolce & Gabbana: dat zijn zo'n beetje mijn favoriete ontwerpes."

Je kijkt toch niet naar Fashion TV?
"Toch wel. Regelmatig zelfs. Je weet dat ik foto's het gemaakt voor Dirk Bikkembergs. Niet dat ik graag fotomodel zou zijn of worden, maar ik hou wel van die wereld."

Dollen met de Rolls-Royce

Je bent met Club Brugge al een vriendschappelijke wedstrijd gaan spelen op het veld van Torino. Was dat een voorproefje van de Italiaanse carrière waar je openlijk van droomt?

"Ha, die schitterende ontvangst van de spelers op het terrein, het spektakel op en rond het terrein, de joelende supporters .. . Een mens zou van minder gaan dromen."

Enzo Scifo heeft daar nog gespeeld. Heb je er al met hem over gesproken?

"Zeker. Enzo is een goede vriend van mij, hij heeft me alles verteld over Italië. Ik heb ook al met Johan Walem gepraat, vroeger bij Udinese. ‘Als je de kans krijgt om in Italië te gaan voetballen,' zei hij, ‘moet je dat meteen doen. Niet over nadenken."

Er waren toch twee Italiaanse clubs geïntreseerd om je over te nemen van Germinal Beerschot.

Ik ben er nu nog niet klaar voor. Je moet eerst passeren via een topclub, vind ik. Het heeft geen zijn om naar Italië te gaan als je in je eigen land de top niet hebt bereikt. Dan riskeer je langs een achterpoortje te moeten terugkeren, en dat wil ik niet."

Hoe heb je die hele transferperiode de afgelopen maanden eigenlijk beleefd? De kranten gaven de indruk dat je een soap opvoerde?

"Dat heeft mij ook verbaasd. Hét feuilleton van de zomer ! Volgens mij heeft de pers er dat alleen maar van gemaakt omdat er niets anders te beleven viel. Ik was zowat de enige speler die hier en daar gesignaleerd werd, voor de rest gebeurde er weinig op de transfermarkt. Maar een soap was het zeker niet - uiteindelijk heb ik maar twee concrete voorstellen afgewezen, Anderlecht en Heerenveen."

Er zijn in België maar weinig spelers die een aanbod van Anderlecht naast zich neerleggen.

"Het was een mooi contract dat ons daar werd voorgesteld, maar ik vroeg 48 uur bedenktijd, wat ik heel normaal vond. Anderlecht blijkbaar niet, want ik moest onmiddellijk beslissen, anders zou de transfer niet doorgaan. Tja, dan niet."

Je hebt ook gepraat met Standard, wat je meteen uitzicht zou krijgen op een transfer naar een Italiaanse club.

"Ik heb enkele mensen van Standard ontmoet op het Gala van de Profvoetballer in mei, maar ook dat lijkt me normaal als je topscorere bent. Verder zijn die besprekingen nooit gegaan, en over Italië hebben we al helemaal niet gesproken."

Heerenveen meende het wel serieus.

"Dat klopt, en ik ben er ook geweest. Mooie club, goede infrastructuur, professionele werking. Maar uiteindelijk kon ik kiezen tussen een Nederelandse club die voor de vijfde, zesde plaats speelt, en een Belgische die voor de titel gaat. Die beslissing was snel genomen."

Ik las dat je voor de contractonderhandelingen in Brugge arriveerde in een Rolls-Royce.

"Vond je dat choquerend?"

Eerder amusant.

"Dat vond ik ook. Ik had in mijn hotel toevallig een vriend ontmoet die op pad was met een Rolls-Royce. Mijn manager en ik reden met een Peugot 607, maar plots stand overal te lezen dat die Rolls van mij was, of dat ik er op zijn minst een gehuurd had. Ongeloofelijk, hoe snel zulke dingen worden opgeblazen. Maar ja, de kranten moeten verkopen. Ik kan er wel mee leven."

De band met Jacky

Heb je van Jacky Matthijssen ( de trainer van Club Brugge ) de garantie op een basisplaats gekregen?

"Die hebben ze mij nog nergens gegeven. De trainer beslist of je goed genoeg bent, en daar heb je je bij neer te leggen.

Je hebt sinds 2003 ieder seizoen meer dan 20 doelpunten gescoord, tenzij dat ene jaar bij Chaleroi (2005 - 2006 ) toen Jacky Matthijssen daar nog trainer was. Hoe kwam dat?

"Soms speelden we met twee spitsen, soms stond ik op de vleugels, dan scoor je automatisch al minder. In de terugronde heb ik nog maar één doelpunt gemaakt omdat ik toen helemaal in dienst speelde van het elftal."

Je hebt in elk geval veel te danken aan Matthijssen. Hij volgde je al van in vierde, bij Kelmis ( 2001- 2004 ), en in de derde klasse, bij Oud - Heverlee (2004 - 2005 ).

"En hij was de eerste persoon van Club Brugge die contact heeft opgenomen met mij. Je kan op z'n minst stellen dat Matthijssen er altijd op vertrouwd heeft dat ik het zou maken op het hoogste niveau."

Fiere Rode Duivel

Kelmis is een club uit Duitstalig België. Je hebt dus buiten Brussel in alle landsdelen gespeeld. Voel jij je Belg of Waal?

"Afkomst of nationaliteit interesseren mij niet. Ik kan met iedereen goed overweg. Ik denk zelfs dat mij aanpassingsvermogen een van mijn grote troeven is. Ik hoef daarvoor zelfs geen Nederlands te leren, ook al doe ik het wel. Op het terrein en in de kleedkamer hoor je toch alleen maar vreemde talen en dialecten."

Wie heeft je de passie voor de bal bijgebracht al kind?

"Volgens mijn grootvader, François Boonen, liep ik al op mijn 3de te voetballen en had ik ook altijd een bal in de buurt. Hij was ook de man die me al die jaren begeleid heeft, eerst zelf mee voetballen, later het vervoer naar en van de club om te gaan trainen. Zonder hem zou voetbal nooit mijn leven geworden zijn, en zou ik niet eens de persoon zijn die ik nu ben. Mijn grootvader volgt me nog elke match, hij kent mij beter dan wie ook. Zelfs al ben ik de ster van de wedstrijd en heb ik drie keer gescoord, dan nog zal hij me met beide voetjes op de grond houden. Hij toont me het juiste pad in het leven, al zolang ik mij herinner."

Wat was je favoriete team toen je jong was?
"Het grote AC Milaan van de drie Nederlanders, Ruud Gullit, Frank Rijkaard en Marco van Basten. Met een lichte voorkeur voor Van Basten."

Je koestert ook behoorlijk wat bewondering voor Luca Toni (deze zomer verhuisd van Fiorentinn München), van wie je zelfs het zeggebaar hebt overgenomen, het handje wapperend achter de oren.

"Wij hebben hetzelfde parcours afgelegd. Luca Toni speelde een paar jaar geleden ook nog in derde klasse, hij heeft redelijk laat zijn debuut gemaakt in de Serie A en is meteen topscorer geworden. Voetballers als Luca Toni bewijzen dat je niet hoeft te wanhopen als je 21 of 22 bent en nog niet op het hoogste niveau speelt, zelfs niet als je 24 of 25 bent."

Wat dacht je toen jouw meest talentrijke leeftijdsgenoten rond hun 20ste een voor een doorbraken? Dat moet toch geen prettig gevoel geweest zijn.

"Ik wist dat ik eerst de leerschool van provinciale, vierde en derde klasse moest doormaken. Alleen zo zou ik mijn vaardigheden kunnen aanscherpen en niet alleen door week na week reservewedstrijden te spelen bij een eersteklasser. Ik heb in die periode ook goed mijn brood kunnen verdienen, veel premies meegenomen en zo, die ja als reservespeler moet ontberen. Ik heb dus nooit aan mezelf getwijfeld."

Je behoort wel tot een van de zwakste generaties die het Belgische voetbal ooit gekend heeft, als we op de resultaten mogen afgaan toch.

"dat is gewoon een kwestie van cycli. Alle grote voetbalnaties hebben wel eens zo'n periode meegemaakt. Ik ben ervan overtuigd dat wij het in de toekomst weer beter zullend oen. Het is ook niet zo lang geleden dat de Rode Duivels nog uitstekend presteerden. Herinner je de wedstrijden tegen Brazilië in Japan, met het afgekeurde doelpunt van Marc Wilmots. Eén overwinning kan volstaan om de trein waar aan het rollen te krijgen ( ondertussen wonnen de Duivels met 3-2 tegen Servië; red. ) Ondanks de slechte resultaten heerst er een prima sfeer in de groep, dus daar ligt het zeker niet aan.

Kan jij je voorstellen dat je ooit een selectie voor de nationale ploeg zou weigeren zoals Emile Mpenza en andere spelers voor hem?

"Nee. Ik beschouw iedere selectie als een grote eer en ik zal dat altijd blijven doen. Om die reden zal ik ook elke wedstrijd tot het uiterste gaan. Ik ben fier op dat shirt.

Rusland of Qatar

Wat wil jij over tien jaar bereikt hebben als voetballer?
Ik denk niet na over de toekomst, ik weet niet eens wat ik volgende week zal doen. Ik zou natuurlijk ooit graag in het buitenland spelen, maar wanneer weet ik niet."

Van je contract zal het niet afhangen. Of je nu tekent voor één dan wel voor tien seizoenen, als er genoeg geld op tafel komt, kan je altijd weg. Zou houden jullie de transfermolen draaiende.

"Ik heb voor vier jaar getekend bij Chaleroi, voor vier jaar bij Germinal Beerschot, nu voor vijf. Zo zit het systeem inderdaad in elkaar, maar iedereen wordt er ook beter van. Ik heb daar geen enkel probleem mee. En toch is geld voor mij niet de doorslaggevende factor, anders had ik nu wel in Rusland of Qatar gezeten. Ik wil prijzen pakken en dat moet Club Brugge dit seizoen zeker lukken."