Eerbetoon van Filip Joos

Il buongiorno si vede dal mattino, zeggen ze in het land van de voorouders van François Sterchelé. De goeie dag zie je aan de ochtend. De slechte dus ook.

Een al te ochtendlijke sms is altijd beangstigend. "Gelezen van Sterchelé?", stond er. Een transfer, denk je slaapdronken. Een minuut later knalt Teletekst je de harde waarheid in het gezicht.

François Sterchelé begon zijn voetballeven als Stersjèl. Dat werd in Charleroi op zijn verzoek Sterchelé, en een jaar later op het Kiel maakten ze er zelfs Starkelei van. Drie naamsveranderingen, hij kon z'n geluk niet op. Een showkikker, zo noemden wij dat vroeger op school. Maar dan wel een immer goedlachse showkikker, niet het type blaaskaak. En, niet te vergeten, een koele kikker in het strafschopgebied.

Precies een jaar geleden hadden we een interview-afspraak in zijn Luik. Buiten, op nog geen halve meter van de Maas, en het regende,

maar François Sterchelé lachte z'n tanden bloot, nam z'n tijd, en sprak tussen de druppels door. Zoals z'n Brugse makkers nu zeggen: hij was een zon, dus wat kon hem de regen deren?

Twee dagen eerder was hij op z'n laatste wedstrijd voor Germinal Beerschot in een Rolls de parking opgereden. Noblesse oblige, je bent topschutter of je bent het niet. Zijn ploegmaats vonden het geweldig, geen greintje jaloezie, wie het wereldje een beetje kent, weet hoe zeldzaam dat is. In diezelfde Rolls ging hij een maand later onderhandelen bij Anderlecht. Dat was de eerste keer dat zijn auto de voorpagina haalde.

Zijn boezemvriend bij Germinal Beerschot was Vincenzo Verhoeven. François Sterchelé nam Vinnie onder z'n hoede, leerde hem de kneepjes van het topschuttervak, en liet hem niet vallen toen hij naar Brugge verhuisde. Toen Verhoeven in het bekerduel tussen de twee ex-teams van Sterchelé de beslissende penalty binnentrapte, verstoorde François Sterchelé het obligate interview vanop de tribune, met zijn bekende Luca Toni-gebaar. En met z'n eeuwige smile, lachend om de oranje schoenen van zijn poulain. Een cadeautje van Sterchelé.

Twee dagen later droeg hij die schoenen zelf. Er is geen kleur ter wereld die François Sterchelé niet aan zijn voeten heeft gehad. Net zo probleemloos switchte hij van de kus op de wang van Cavens, naar de kus van het embleem van Club Brugge, allebei even gemeend. Luikenaar én Italiaan, dan omarm je het leven niet, dan kus je het.

François Sterchelé, de zon, leefde als een ster. Hij hield zielsveel van dat leven, en van voetbal, maar kon het spelletje ook relativeren. Alleen, dat het zó relatief was, dat had hij ons niet op deze manier moeten aantonen.

Hij had er zelf een bloedhekel aan, maar deze keer zou François Sterchelé het niet erg vinden: konden we de tijd maar terugdraaien naar Stersjèl.

Hier kan je de video van het eerbetoon van Filip Joos bekijken