Columns

In de hoek waar de klappen vallen, daar zitten we momenteel opnieuw. Spelers die geblesseerd uitvallen, vertrouwen die wegsmelt als sneeuw voor de zon en wedstrijden die verloren gaan. Exact twee weken geleden zetten we nog met gemak Gent opzij en is er geen vuiltje aan de lucht. Ik keek toen uit naar een leuke week met de match tegen Birmingham en de verplaatsing naar Kortrijk. Is dat even anders uitgedraaid zeg.

Toen ik een kleine twee weken geleden plaatsnam langs het oefenveld in Koksijde voor de tweede oefenmatch van het seizoen dacht ik aan wat er in godsnaam allemaal veranderd is binnen mijn Club sinds de vorige keer dat ik daar langs dat veld stond, één jaar geleden. Een nieuwe voorzitter, een volledig nieuw management, een volledig nieuwe structuur, een vooruitstrevend Personal Performance Center, linietrainers waarmee we voor een primeur in België zorgden en Stijnen die om één of andere onverklaarbare hersenkronkel zichzelf boven het Clubbelang plaatste en zo vriendelijk verzocht werd op te hoepelen.

Daarnaast nog eens spelers die naar de B-kern werden verwezen en gelukkig snel werden teruggehaald, bepalende clubspelers die op het einde van het seizoen werden buitengebonjourd en als er straks nog een extra spits bijkomt ook nog eens een volledig nieuw elftal dat werd ingekocht… En dat allemaal op exact een jaar tijd, je houdt het niet voor mogelijk. Over dat ene ontbrekende geval dat niet in bovenstaande opsomming werd opgenomen zal ik niet verder uitweiden. Laffe honden verdienen immers de energie van m’n vingers en het extra vermoeien van jullie ogen niet.

Ik vier dit jaar mijn 25-jarig jubileum als effectieve Clubsupporter. Met effectief bedoel ik dus: wekelijks of tweewekelijks wedstrijden bijwonen van mijn favoriete blauw en zwart. Ik was natuurlijk al langer supporter van de meest fantastische ploeg van dit land, maar mocht pas van mijn moeder gaan kijken wanneer ik een bepaalde leeftijd had bereikt. Wat trok mij zo aan in deze club? Het aanvallende voetbal, het Vlaamse karakter en zijn fantastische supportersschare. Daar ooit deel van uitmaken was mijn ware droom. Ik dweepte met Club en droeg trots de blauwzwarte kleuren met me mee overal waar ik heen ging. Ik was dan ook al vrij snel overal bekend als ware Clubzot pur sang. En dat is het ook: ik heb blauwzwart bloed, dat ik overal en altijd met hand en tand zal verdedigen.

Enkele weken geleden wilde ik eigenlijk al deze column schrijven, een lans breken voor onze Zeeuw, in alle euforie na het zalige feestje tegen die van Brussel, maar heb mezelf toch maar tegengehouden. Uiteindelijk zou die overwinning helemaal niets waard geweest zijn zonder bevestiging tegen Lokeren. Die bevestiging kwam er niet met als gevolgd dat velen plots weer overlopen van pessimisme, wat, geef toe, allemaal nog wat voorbarig is natuurlijk. De verschillen aan de top zijn wel al vrij duidelijk, maar zeker nog niet definitief. Enfin, in theorie toch. Want in theorie kan Club volgend weekend winnen van Standard, terwijl Anderlecht kan verliezen tegen Genk. En wie weet wat is dan nog mogelijk, zeker als Gent zou verliezen in de streekderby tegen Lokeren.