Roi Nabil I

Het was prachtig weer die dag, maar toch zaten we nog midden in de donkere nasleep van het tragische overlijden van onze Brugse held, Sterchele. De transfer van Dirar was voor mij een eerste klein lichtpuntje. Een moment van besef dat de Club toch door moest. En met het vastleggen van een dribbelwonder à la Dirar zou het wel weer goedkomen. Het was de – misschien ietwat naïeve – hoop waarmee ik de laatste 7 seizoenen begonnen ben. Telkens met de overtuiging dat het nu weer eens aan ons ging zijn.

Het is helaas anders gelopen tot nu toe. Over dit seizoen ga ik me nog niet uitspreken, daarvoor houdt die – wederom ietwat naïeve – hoop me voorlopig nog recht. Maar de voorbije seizoenen hebben niet gebracht wat ze moesten brengen of tenminste, wat ik gehoopt had dat ze zouden brengen. Telkens voldoende potentieel in mijn ogen, maar door een gebrek aan constante prestaties en de soms naïeve speelstijl van onze ex-trainer is er behalve enkele ‘wow-momenten’ tijdens de wedstrijden nooit iets concreet uitgekomen. Als ik het blauwzwartforum soms lees, dan wordt Devroe nog steeds op veel hoongelach onthaald. Toch blijf ik er bij dat we met Dirar, Perisic, Donk, Vadis en ja zelf dat ondertussen tot stuk paars onbenul verworden Vargasje, beschikten over talenten die we hier niet snel opnieuw zullen zien. Het ziet er echter naar uit dat ze ons nooit een prijs zullen hebben opgeleverd. En dat is een doodzonde.

Ja, Dirar was vanaf dag één van het seizoen 2008-2009 m’n nieuwe favoriet. Z’n gesigneerde en matchworn shirt van datzelfde seizoen hangt nog steeds ingekaderd achter mij op m’n bureau en het zal daar nog een tijdje zo blijven hangen. Dribbelwonder, woelwater, gesel voor elke defensie. Met af en toe de stoppen die doorsloegen, maar het hart altijd op de juiste plaats. Geniale dribbels waarmee hij menig tegenstander in de wind heeft gezet, altijd aanspeelbaar en aanvallend ingesteld, maar niet te beroerd om tot in de laatste minuut mee te verdedigen.

Tot op de dag van zijn vertrek bij Club, moet het één van de meest onderschatte spelers geweest zijn uit onze competitie. Nu, we weten al langer dat de media-aandacht in ons land sowieso al een stuk lager ligt als je niet in een paarse of rode trui speelt, maar bij Dirar liep het toch wel de spuigaten uit. Zoals hij speelde sinds de play-off’s, met de ene geslaagde actie na de andere en nu het op twee na meeste assists in de competitie, verdiende hij op z’n minst wat meer aandacht en vooral erkenning. Amper zeven puntjes leverde het hem op tijdens de voorbije gouden schoen. Nuja, de gouden schoen, for what it’s worth.

De steun van het merendeel van de Club supporters had hij ondertussen gelukkig gekregen, al is ook dat wel eens anders geweest. De discussies die ik de voorbije seizoenen met de mensen rondom mij in de tribune heb gehouden over Dirar, kan ik al lang niet meer op één hand tellen. Maar sinds de play-offs van vorig seizoen moeten ook zij hun ongelijk bekennen.

Dat hij nu naar Monaco trekt kan pijnlijk puntenverlies opleveren voor Club de komende wedstrijden. Het zal niet makkelijk zijn om hem te vervangen. Niet alleen voor z’n onvoorspelbare aanvallende impulsen, maar ook voor zijn verdedigend werk. Dat hij vertrekt is dus heel jammer, maar ik kan het hem niet kwalijk nemen. Als je de kans krijgt om jaarlijks (meer dan) een miljoen euro op je rekening bij te schrijven, wie hou je dan nog tegen…
Nabil Dirar, le Roi des Brugeois. Ik zal hem missen op onze rechterflank.