Goesting

Maar er is dus ontzettend veel gebeurd in een jaar tijd. Te beginnen met de nieuwe voorzitter en het nieuwe management. De eerste die ermee begonnen is dat is onze commerciële directeur Patrick Orlans. En in mijn ogen doet hij dat verdorie goed. De truitjes die je eindelijk officieel kan laten bedrukken met Dexia op de rug is een gouden zet. Mensen willen immers steeds dat het er “zoals in ’t echt” uitziet en dat kan nu eindelijk (al zien we graag ook nog die Dexia op de mouwen Patrick…). Het zal de verkoop van de nieuwe shirts geen windeieren leggen. Heb ik trouwens al gezegd hoe prachtig die nieuwe shirts zijn!? Bij de drie oefenmatchen die ik tot nog toe zag heb ik het meermaals herhaald, dit zijn de prachtigste shirts van de laatste tien jaar. Het dumpen van Adidas voor Puma was commercieel gezien de beste zet in jaren, ook al komen die pluimen niet op Orlans zijn hoed.
En die shirts zijn natuurlijk niet alles. De nieuwe kaartenverkoopcontainers, de nieuwe elektronische abonnementen, de mobiele clubshop, de muren van de West tribune die eindelijk de kleur kregen die ze verdienen… Ja, Orlans doet dat goed. Even tevreden ben ik over onze nieuwe voorzitter. Bart Verhaeghe heeft in een korte tijd een vernieuwende en gedurfde structuur neergezet. Met het eerder al genoemde PPC, de nieuwe managementstructuur en de linietrainers staan we voor een nieuw project. Een project waarmee hij menig speler en quasi elke supporter heeft kunnen overtuigen. Met alle respect voor Pol Jonckheere, maar Bart Verhaeghe is de voorzitter die onze Club nodig had. Rechttoe rechtaan, no nonsense, gedreven en ons allen hoopvol stemmend met zijn nieuw project .
Hetzelfde durf ik zeggen over Vincent Mannaert. Een jonge, gedreven en ambitieuze kracht die er volop zijn tanden in wil zetten. En één zoals we het als Clubsupporters graag zien: met de voeten op de grond. Mooi is het dat hij onlangs zei dat de ambitie voor dit jaar de top-3 moet zijn. Wij willen geen Vanden Stock’s. Liever met een gezonde ambitie beginnen die naarmate het seizoen naar boven toe kan worden bijgesteld, dan veel te vroeg grote woorden roepen waarmee je uw kern overschat en die dan op het einde als een boomerang terug in je gezicht geknald worden. Geen woorden maar daden.

Bij de nieuwe sportieve cel had ik aanvankelijk mijn twijfels. Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik een fan was van Devroe. Met Sterchele, Hoefkens, Akpala, Sonck, Dirar, Perisic, Donk, Van Gijseghem, Kouemaha, Vadis en aanvankelijk die laffe hond, haalde hij spelers binnen waarvoor ik naar het stadion kwam en dat vooral tegen veelal lage prijzen. In verschil met Degryse was Devroe top. En natuurlijk slaagden niet al z’n transfers, maar vergelijk z’n succesrate maar eens met die van Herman bij Anderlecht en je zal nog raar opkijken… Anyway, dat behoort tot het verleden en ondertussen hebben de nieuwe sportieve machthebbers, Mariman en Vermant, een quasi volledig nieuw elftal bij elkaar gekocht.

En het is de hoogste tijd om over dat nieuwe elftal te beginnen schrijven, want het is op z’n minst hoopgevend te noemen. Hetgeen ik in Aalst, Koksijde en Menen al live kon aanschouwen gaf me een hoopvol gevoel. Van een Stenman, Almebäck, Zimling, Rafaelov Vazquez en Vleminckx voel je dat ze er zullen staan. Gooi deze nieuwe spelers samen met diegene van vorig jaar die er reeds stonden zoals een Hoefkens, Van Gijseghem, Donk, Vadis, Dirar en Coosemans en je kan wel eens een lekker gerechje krijgen, zoals onze bekendste supporter uit Sluis het zo mooi kan verwoorden. En dan heb ik het nog niet gehad over het jonge geweld die vol enthousiasme en goesting hun kans willen grijpen. De manier waarop was misschien heel jammer voor de spelers in kwestie, maar als ik een Fries Deschilder - om er één te noemen - bezig zie in de oefenmatchen dan ben ik ergens blij dat Koster nu wel zal moeten teruggrijpen naar deze jonge beloftevolle spelers en niet weer een Simaeys of Geraerts in het middenveld zal inplanten als hij daar zin in heeft.

Hoopgevend dus, maar voorzichtig hoopgevend. Het waren tot nog toe slechts oefenmatchen tegen kleine tegenstanders, de eerste grote test komt er zondag aan. Want ik moet toegeven dat ik de laatste jaren al vaker heb gedacht van ja, nu is het onze beurt. Nu zijn we terug. Maar de laatste zes jaar ging niet één seizoen voorbij zonder minstens één grote dip, waarin we week na week met de punten morsten en zo onrechtstreeks ons seizoen naar de vaantjes speelden op enkele weken tijd. Ook dit jaar staan we weer voor die uitdaging om een constante in onze wedstrijden te krijgen. Om niet de ene week glansrijk en met een zelden geziene overmacht met 3-0 van Anderlecht te winnen om de week nadien als een elftal oude bomma’s niet verder dan 0-0 te komen tegen Lokeren. De ambitie, kracht, motivatie en vechtlust moet er elke match inzitten. Mijn hoop is dat de nieuwe en overgebleven spelers daar samen voor zullen zorgen, dat de grotere concurrentie op verschillende posities dat zal bewerkstelligen en dat de gemotiveerde en vol goesting zittende talentvolle jeugd de spelers eraan zal herinneren dat ze klaarstaan om de plaats in te pikken van diegene die het te makkelijk opnemen. Geen woorden, maar daden. No sweat, no glory!

En last but not least kom ik bij onszelf. U en ik. Want wat zijn wij toch een schitterend publiek! Na zes kwakkelseizoenen waarbij we niet van de minste miserie werden bespaard en waarbij we telkens zonder prijs eindigden op de beker in 2006 na, staan we er toch nog steeds. Het blauw-zwarte legioen blijft de Club trouw, iets wat van andere supporterclans in dit land niet altijd kan gezegd worden. Ook dit jaar voeren we weer alle records aan wat abonnementenverkoop betreft in ons land en met z’n allen voelen we de ambitie en de goesting. De drang naar succes is enorm en de Club leeft meer dan ooit bij ons allen. Zelden heb ik zo vaak per dag naar de officiële- en de Blue Army site gesurft om alles op de voet te volgen. We zijn er klaar voor, het is tijd om met z’n allen ervoor te zorgen dat Jan Breydel weer dat kolkende stadion van weleer wordt.
Dit door allen massaal achter elke speler te staan en niet te vervallen in de zondeboksfeer die er de laatste seizoenen soms insloop, ook al gaat het eens een periode wat minder. Laat ons er samen voor gaan, hand in hand, als 12e man.

Let’s roll!