JUBILEUM

25 jaar! Eerst in en naast de East-Side, de eerste keren met een bang hartje. Maar toch in die tribune omdat daar de sfeer werd gemaakt. En dat was toch een groot deel van de bedoeling: sfeer maken. Wat later uitgezworven naar het al even roemrijke Vak A in de staanplaatsen, tot een plaats in de bovenste ring van de huidige Noord tribune. Ik heb in die periode veel meegemaakt. Veel gevierd en redelijk wat getreurd. Veel vrienden gemaakt en leren kennen waar ik er nu nog steeds een handvol diehards vanuit de beginperiode van tegenkom. In die periode ook een heel pak steengoede voetballers zien passeren die het later ook schopten tot heuse Europese toppers. Ik denk hier dan spontaan aan mannen zoals Jean-Pierre Papin en Mario Stanic. Maar ook veel gasten met een echt Clubhart die door het vuur gingen voor de blauwzwarte kleuren. Ik denk hierbij dan heel spontaan aan gasten zoals Beyens, Crève, Franky Van der Elst, Timmy Simons, Mamadou en natuurlijk Jan Ceulemans. De Caje, ontegensprekelijk dé Clubspeler bij uitstek, misschien wel nog meer dan Raoul Lambert.

Ook zoveel plezier gemaakt tijdens gewonnen wedstrijden, kampioenenvieringen, en niet te vergeten Europese successen. Onvergetelijke wedstrijden zoals het seizoen van de onwaarschijnlijke comebacks tegen Leningrad (het huidige Zenit St-Petersburg), Dortmund en Rode Ster Belgrado. Ook een pak Europese uitwedstrijden en die waren ook steeds goed om een halve boek over te schrijven. Legendarisch! Maar ook heel wat teleurstellingen opgelopen. Degene die het hardst zijn blijven plakken aan de ribben zijn de verloren testwedstrijden tegen de Mauve, de uitschakeling in de laatste minuten op Lyon na een 4-1 thuisoverwinning en het onwaarschijnlijke verlies van een topper als Sterchele. De laatste seizoenen zijn trouwens een aaneenschakeling geweest van teleurstellingen, ja ook dit seizoen.

Ik vraag me soms af of voetballers van de huidige generaties wel beseffen hoe trots ze zouden moeten zijn om dat prachtige blauwzwart gestreepte shirt te mogen dragen.

Ook een rode draad door mijn "carrière" is Blue Army. Het kind van mijn eeuwige copain Bollie. Eerst de kat een beetje uit de boom gekeken en er dan toch maar mee ingestapt. Ondertussen er ook al een jaar of 10 mee bezig (met een kleine onderbreking). Het is bij een overschouwing zoals deze dat je snel zegt dat je ouder wordt en dat vroeger alles beter was. Zeker als je aan één of andere toog, samen met die anderen die al alles hebben meegemaakt, herinneringen begint op te halen na een handvol pinten. Dan zie je de jeugd rondom jou met grote opengesperde ogen en mond naar je luisteren. Het is op zo'n momenten dat je die bedenking maakt, ja vroeger... dat was nog al eens wat. Maar was het dan echt beter ? Ik laat het in het midden, maar één ding is wel zeker: vroeger was er meer plezier te beleven aan het fenomeen voetbal. Al ben ik er zeker van dat ik er terug volle plezier in zou kunnen vinden wanneer we nog eens een echt topseizoen zouden mogen meemaken. Zo eentje waarin Club onoverwinnelijk heel België en een deel van Europa platwalst. Ik hoop dat het niet lang meer hoeft te duren zodat de jonge generatie voor later ook eens wat straffe verhalen heeft te vertellen. Hopelijk volgend seizoen dan maar weer?

Maar kom we gaan niet te negatief beginnen doen. Herinneringen hebben is tof, maar goede toekomstige vooruitzichten hebben is dat des te meer.

Dat de echte goede tijden snel mogen weerkeren.

Geert H.