De Kelk, De Bodem, De Druppel.

Het moet 30 jaar geleden zijn dat Club nog eens drie matchen verloor in zijn eerste vier duels. In dat vermaledijde jaar waar we met blauw-zwart in extremis de degradatie konden afwentelen, begin jaren 80. Ik heb echter vertrouwen dat het deze keer niet zover komt want daarvoor schuilt er mijns inziens toch té veel kwaliteit in de kern. En toch: zie ons daar bengelen achterin het klassement. Het doet pijn aan de ogen en nog veel meer aan het hart. Dit is echter géén paniekcolumn, het is een kleine tussenbalans waar we graag eens de vinger op de wonde zouden willen leggen.

Alles begint bij mentaliteit en instelling. Hoe schrijnend is het niet als je als Clubfan moet vaststellen dat een zootje pas aangespoelde middelmatige Portugezen, aangedikt met gebuisde ex- Club spelers en wat mauve overschotjes meer en beter te motiveren vallen dan je eigen spelers, die dan nog in de kranten aangeven dat een stadsderby een match als vele andere is? Ik kan je verzekeren dat er hier in de binnenstad heel wat tenen zijn gaan krullen bij het lezen van zulke commentaren. Zo'n instelling getuigt van weinig respect voor je fans. De titel "ploeg van 't stad" interesseert mij helemaal geen zier want Club moet nu éénmaal meer en beter zijn dan dat. Maar toch...Je natuurlijke superioriteit geef je niét cadeau aan je gefrustreerde buren. Het is als je huissleutel op je voordeur laten zitten. Een open invitatie om gerold te worden. Willen de heren spelers ook eventueel eens rekening gaan houden met het eergevoel van de Clubsupporter, de Brugse Clubfan hier dan in het bijzonder?

Als reactie op die ongelooflijke ontgoocheling ben ik echter nog heviger achter mijn ploeg gaan staan. Als ik dan zie hoe ze gaan knokken in de tweede helft tegen Minsk, of bij een numerieke minderheid gisteren tegen KV Mechelen, waar we meer dan een helft met zijn tienen tegen 14 hebben moeten strijden, dan gaat mijn supportershart als vanzelf een versnelling hoger bonken. We moeten in de eerste plaats de hand in eigen boezem durven steken en ons afvragen hoe het bijvoorbeeld komt dat we zo slap verdedigen. Hoe het komt dat we de aanwezige kwaliteit maar niet kunnen omsmeden tot een stevig team. Of hoe het komt dat men in de bestuurskamer er zo van overtuigd is dat we aanvallend niks te kort komen? Het zijn maar enkele zaken die veel Clubfans uit hun slaap houden de laatste tijd.

Toch wil ik vandaag graag ook eens wat externe factoren van nabij bekijken. Meer bepaald de arbitrage tijdens wedstrijden van Club doet een mens soms duizelen van wanhoop en onmacht. Vorig seizoen was Club al de absolute kampioen van de lullige gele en rode kaarten. We konden geen twee matchen na mekaar met zijn elf beëindigen. Het ziet er meer dan ooit naar uit dat deze trend zich dit seizoen gewoon doorzet. Hoe zo'n Nzolo of een Verbist met de glimlach dan nog zonder verpinken de match in een beslissende plooi leggen is wraakroepend. Ik weet niet wie die assistent van Verbist was langs de zijlijn aan de oosttribune, maar je cynisch glimlachje gisterenavond sprak meer dan duizend woorden, mijnheer. Je afkeer voor Club Brugge was wel heel erg duidelijk.

Hoe is het zo ver kunnen komen? Wie bepaalt bijvoorbeeld dat Blondel bij quasi elke tackle een kaart krijgt? Gisteren struikelde er een aanvaller van Mechelen over zijn eigen voeten met Blondel in de buurt en toch mocht Jonathan gaan douchen. Ik stel enkel vast dat er al enkele jaren vanuit bepaalde hoek steeds opnieuw een sfeertje rond Club Brugge wordt gecreëerd met enkel de bedoeling de arbitrage te beïnvloeden. Voorbeelden genoeg: trainers als Leekens en Preud'homme die ostentatief bij iedere beslissing in hun nadeel het bekende "portefeuille"- gebaartje doen, een bons van de Profliga die eerst luidop vragen stelt over Michel D'hooghe en de bond en nog geen jaar later onze spelers uitdaagt in de spelerstunnel, het uitvergroten van onze kaarten in de pers... Op een bepaald moment vraag je je af wanneer de heren voetbalanalisten van de VRT een eigen show gaan maken rond al dan vermeende penalty's waar Clubspelers bij betrokken waren.

Na de match is er dan niemand zich van welk kwaad dan ook bewust en ben jij als fan te ingenomen of zelfs een calimero als je er ernstige vragen gaat bij stellen. Het kan mij eigenlijk niet schelen: nu gaan ze er los over en vind ik het woedende protest van Devroe en sommige spelers meer dan terecht. Als we nu niet gaan reageren zullen ze over ons heen lopen en dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Bij deze: Verbist, je bent niet meer welkom in Brugge. En iedereen die nog meent met de onpartijdigheid een loopje te nemen kan bij deze maar gewaarschuwd zijn: de Clubfan is het kotsbeu!